فرانک گهری برای اولین پروژهاش در استرالیا، ساختمانی طراحی کرد که قرار نبود شبیه هیچ ساختمان معمول دیگری باشد؛ نتیجه اما آنقدر عجیب از آب درآمد که فرماندار کل استرالیا آن را «زیباترین کیسهکاغذیِ خمیرشده» توصیف کرد.
ساختمان دکتر چائو چاک وینگ، دانشکده کسبوکار دانشگاه فناوری سیدنی، که در سال ۲۰۱۵ افتتاح شد، یکی از متفاوتترین نمونههای معماری معاصر سیدنی است؛ بنایی با نمایی موجدار، پنجرههای نامنظم و دیوارهایی که انگار زیر فشار دست مچاله شدهاند.
اما پشت این ظاهر غیرعادی، یک ایده ساده قرار دارد. گهری ساختمان را شبیه یک «خانه درختی» تصور کرده بود؛ تنهای مرکزی برای جریان فعالیتها و شاخههایی که فضاهای مختلف کاری و ارتباطی را به هم وصل میکنند. همین نگاه باعث شد فرم بیرونی ساختمان نه بهعنوان یک پوسته تزئینی، بلکه بهعنوان نتیجه مستقیم سازماندهی فضاهای داخلی شکل بگیرد.
در نمای شرقی، حدود ۳۲۰ هزار آجر دستچینشده در کنار فناوریهای دیجیتال و مدلسازی اطلاعات ساختمان، به سطحی موجدار و چینخورده تبدیل شدهاند؛ ترکیبی از سنت آجرکاری سیدنی و تکنولوژی ساخت معاصر. ساختمانی که ظاهرش شاید عجیب باشد، اما منطق طراحیاش از یک سؤال کاملاً کاربردی شروع شده است: آدمها قرار است در این فضا چگونه کار کنند، ارتباط بگیرند و زندگی روزمرهشان را پیش ببرند؟
لینک پیشنهادی
