برترین‌ها: اخیرا شروین حاجی‌پور در گفت‌وگو با امیرحسین قیاسی درباره فعالیت‌هایش پس از انتشار ترانه «برای» و برخی انتقادها از این فعالیت‌ها صحبت‌های قابل توجهی مطرح کرده است: «منتقدانم را درک می‌کنم. انتظاراتی از من به وجود آمد، ولی من مطابق آن انتظارات ظاهر نشدم. من چاره‌ای نداشتم. هیچ گزینه دیگری نداشتم. فقط و فقط تحت این شرایط می‌توانستم کار کنم. اما کسی را که از من انتقاد می‌کند، درک می‌کنم؛ چون شاید انتظار داشته بعد از آن کار، هیچ‌وقت دیگر کار نکنم.»
نفیسه آریان‌پور(روزنامه‌نگار) در این رابطه نوشت: “محبوبیتی که با «برای» شکل گرفت، صرفا حاصل یک قطعه‌ی موسیقی نبود؛ شروین به صدای بخشی از یک جامعه تبدیل شد؛ صدایی که از مرزهای موسیقی عبور کرد و بار عاطفی و اجتماعی سنگینی با خود داشت. اما شهرتی که با چنین سرمایه‌ای به دست می‌آید، مسئولیت و انتظاری فراتر از یک شهرت معمولی ایجاد می‌کند.
قرار نیست کسی که اثرش -فارغ از کیفیت فنی و هنری- به بازتاب یک حرکت اجتماعی تبدیل شده، برای همیشه در یک نقش، منجمد بماند یا از حق زندگی عادی و تجربه‌های تازه محروم شود. اما وقتی شهرت یک نفر، نه فقط از هنر او، بلکه از هم‌صدایی‌اش با یک مطالبه‌ی جمعی نیرو گرفته، طبیعی است که انتخاب‌های بعدی‌اش هم از منظر موضوع و محتوا در معرض نقد قرار بگیرند.
گاهی سقوط از جایگاه اجتماعی، با یک اشتباه بزرگ اتفاق نمی‌افتد؛ با مجموعه‌ای از انتخاب‌های کوچک رخ می‌دهد که به‌تدریج فاصله میان تصویری را که جامعه از تو ساخته و تصویری را که خودت از خودت ارائه می‌کنی، آشکار می‌کند.”
