معماری داریوش بوربور را میتوان بخشی از جریان مدرنی دانست که در دهههای ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰، چهرهای تازه به معماری معاصر ایران بخشید؛ معماریای که در آن فرم، هندسه و تجربه فضایی اهمیت ویژهای پیدا میکردند. بوربور در بسیاری از پروژههایش به جای تکرار مستقیم الگوهای تاریخی، به دنبال ساختن زبانی معاصر بود؛ زبانی که در آن حجمهای پویا، خطوط منحنی، سطوح پیوسته، بازشوهای وسیع و فضاهای نیمهباز در کنار یکدیگر قرار میگرفتند.
این نگاه باعث شد برخی آثار او از الگوی متعارف ساختمانهای مدرن آن دوره فاصله بگیرند و بیش از آنکه بر سادگی هندسی و خطوط صریح تأکید کنند، به بازی میان حجم، نور، سایه و حرکت روی بیاورند. تصویری از یکی از پروژههای او در سال ۱۳۴۷، نمونهای قابل توجه از همین رویکرد است؛ ساختمانی با پوستهای سفید، پنجرههای وسیع و تراسهایی که با خطوط منحنی و موجدار در نمای بنا امتداد پیدا کردهاند.
اطلاعات مستند چندانی درباره این پروژه در دسترس نیست و نام، کاربری و جزئیات روند طراحی آن بهطور دقیق مشخص نشده است؛ با این حال، خود بنا تصویری روشن از جسارت فرمی معماری بوربور در اواخر دهه ۴۰ ارائه میدهد؛ دورهای که معماری مدرن ایران در حال تجربه امکانات تازهای در فرم و فضا بود.
لینک پیشنهادی
