این تلفات شامل ۶۴ افسر، دو ژنرال و تقریباً یک‌سوم از نیروهای ذخیره است.آسیب‌های مغزی، بیشترین نوع جراحت بوده و حداقل ۱۷۰ سرباز را دچار مشکل کرده است. پنتاگون در جریان جنگ های آمریکا با ویتنام و افغانستان نیز آمارهای مربوط به تلفات نظامیان را اندک اعلام می کرد و اعتقاد داشت که کوچک‌نمایی آمار تلفات موجب باقی ماندن نظامیان آمریکا در صحنه نبرد شده و از تضعیف روحیه آنها جلوگیری می کند.دلایلی چند در مورد افزایش تلفات نیروهای نظامی آمریکا در جنگ با ایران وجود دارد.
۱.وجود پایگاه های متعدد در کشورهای غرب آسیا و بخصوص خلیج فارس و وسعت این پایگاهها یکی از دلایل اصلی موفقیت ایران در حملات خود علیه مواضع آمریکاست.پایگاه های نظامی در زمره دارایی های آمریکا محسوب شده و منافع ملی این کشور به حساب می آیند.لذا حمله به این پایگاه ها،همانند حمله به تمامیت سرزمینی آمریکاست و نباید کم اهمیت شمرده شود.آمریکا ده‌ها پایگاه نظامی و مرکز اطلاعاتی در عراق، سوریه، اردن، کویت، بحرین، قطر، امارات و عربستان دارد و این پراکندگی جغرافیایی دست ایران را برای انتخاب گزینه‌های مناسب برای حمله به نیروهای نظامی آمریکا باز گذاشته است.در واقع تنوع جغرافیایی باعث شده تا آمریکا توان دفاعی خود را در میدان های مختلف تقسیم کند و طبعا حفاظت از این دارایی های نظامی حتی با وجود سامانه‌های پیشرفته بسیار دشوار است.
۲.پنتاگون پس از شکست پیاپی در پایگاه های نظامی مستقر در کشورهای خلیج فارس برای کاهش تلفات انسانی بسیاری از نظامیان خود را به مکان های دورتر از جمله اردن و سوریه منتقل کرد و بخصوص اردن به یکی از مهم‌ترین مراکز استقرار نیروهای آمریکایی تبدیل شد.اما این ترفند نیز تلفات را کاهش نداد و به اعتراف مقامات آمریکایی و حتی شخص ترامپ،بیشترین تلفات انسانی در اردن به ارتش آمریکا وارد شد و آمار کشته شدگان پادگان تنف در سوریه نیز هرگز از سوی پنتاگون اعلام نشد. امروز تمرکز نیروهای نظامی آمریکا در اردن،اهمیت عملیاتی ایران را افزایش داده و اردن را به یکی از اهداف اصلی حملات تبدیل کرده است.کارشناسان نظامی معتقدند هنوز آسیب دیدن ده‌ها نیروی نظامی و وارد آمدن خسارات جدی به چندین فروند بالگرد آمریکایی در اردن از افکار عمومی پنهان نگه داشته شده است.
۳.به نیروهای نظامی آمریکا وعده داده بودند که ظرف کمتر از یک هفته پیروزی حاصل شده و ایران شکست را می پذیرد.اما فرسایشی شدن جنگ برای ماه‌ها، فشار سنگینی بر نیروهای عملیاتی و پشتیبانی ارتش آمریکا وارد کرد،روحیه سربازان به شدت تضعیف شد و برخی نیز اقدام به فرار و خودکشی کردند و اکثر سربازان در وضعیت بحران قرار دارند. طبعا هرچه مدت جنگ طولانی تر و احتمال هدف قرار گرفتن نیروها بیشتر شود،این وضعیت بحرانی ادامه خواهد داشت. این در حالی است که آمریکا برای تداوم تجاوز خود به ده‌ها هزار نیروی نظامی دیگر نیاز دارد که در صورت آغاز حمله زمینی،این افراد اهداف مناسبی برای نیروهای مسلح ایران خواهند بود.در عین حال،بخش عمده پایگاه‌های آمریکا به دلیل فاصله مناسب، در تیررس پهپادها و موشک‌های ایران قرار دارند و در چنین شرایطی حتی پیشرفته‌ترین سامانه‌های دفاع هوایی نیز زمان کافی برای رهگیری و مقابله با پرتابه های ایران را ندارند.بر اساس برآورد کارشناسان،هیچ سامانه دفاع موشکی در جهان قادر به رهگیری صددرصدی همه اهداف نیست و موشک‌های بسیار پرسرعت و مانورپذیر ایران با درصد بالایی از سامانه‌های دفاع هوایی آمریکا عبور کرده و صدمات بسیاری به اقلام نظامی و بخصوص نیروی انسانی آمریکا وارد می کنند.
۴. طبق قانون اختیارات جنگی مصوب ۱۹۷۳، رئیس‌جمهور آمریکا فقط اجازه دارد عملیات نظامی را ظرف ۶۰ روز ادامه دهد و سپس باید مجوز کنگره را دریافت کند.دولت ترامپ برای دور زدن این قانون،قبل از ۶۰ روز می گوید آتش بس برقرار شده و وضعیت جنگی وجود ندارد.او سپس چند روز بعد،حملات جدیدی علیه ایران آغاز کرده و به کنگره اعلام می کند که این عملیات مجزا از عملیات قبلی بوده و می تواند یک ۶۰ روز دیگر بدون مجوز کنگره ادامه یابد.در واقع پنتاگون وانمود می‌کند که دو جنگ علیه ایران وجود داشته که با یک آتش‌بس کوتاه از هم جدا شده‌اند.این در حالی است که در هر دو جنگ، سربازان و افسران ارتش بدون تغییر حضور داشته و طعم پایان جنگ را نچشیده اند.این ترفند غیرانسانی پنتاگون با واکنش تند نهادهای دفاع از حقوق کهنه‌سربازان روبه‌رو شده تا حدی که «وماس مَسی»، نماینده جمهوری‌خواه ایالت کنتاکی آن را یک «حیله مسخره» دانسته است.
در مجموع،با گذشت ماه‌ها از آغاز تجاوز غیرقانونی آمریکا به ایران، شخص ترامپ با گفتارهای متناقض و لفاظی های نمایشی، از ارائه هرگونه گزارش درباره میزان تلفات انسانی امتناع ورزیده و با فریب کنگره و انحراف افکار عمومی،شکست های خود را پوشش می دهد.اقدامی که بعید است برای یک مدت طولانی بتواند ادامه یابد و دیری نخواهد پایید که خانواده های سربازان پُرشمار آمریکایی از سرنوشت غمبار عزیزان خود مطلع شده و عرصه را بر دولت آمریکا تنگ نمایند.
