[ad_۱]
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، واقعه کربلا یکی از تأملبرانگیزترین فصلهای تاریخ در تقابل دنیا و آخرت است. در دهم محرم سال ۶۱ هجری، گروه اندکی در برابر یک ساختار قدرتمند نظامی ایستادند؛ نه به این دلیل که از نتیجه آگاه نبودند، بلکه به این دلیل که هزینه تسلیم در برابر ظلم و فساد را بیشتر از بهای جان میدانستند. این انتخاب آگاهانه، کربلا را به یک نماد جهانی برای حفظ کرامت انسانی در برابر استبداد تبدیل کرد.
شهدای کربلا طیفی از انسانها با شرایط و سنین مختلف ولی با یک هدف و اعتقاد مشترک را در بر میگرفتند. از جوانانی مانند حضرت علیاکبر(ع) و نوجوانی مانند قاسم گرفته تا پیرمردی مانند حبیب بن مظاهر و حتی کودکی شیرخوار. روایت این افراد، روایتِ گذشتن از غریزه بقا برای دفاع از اسلام است. آنها نشان دادند که در مقاطعی از تاریخ، «چگونه زیستن» و «برای چه مردن» اهمیت بیشتری از خودِ زندگی پیدا میکند.
اما نیمی از داستان کربلا در میدان جنگ و نیم دیگر آن در مسیر اسارت رقم خورد. پس از پایان نبرد، مسئولیت روایتگری بر دوش اسرا، بهویژه حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) قرار گرفت. اگر شهدا کنشگران این واقعه بودند، اسرا رسانه و راویان آن محسوب میشدند.
حضرت زینب (س) با سخنرانیهای افشاگرانه در کوفه و شام، انحصار روایت را از دربار اموی خارج کرد و اجازه نداد تاریخ تنها توسط یزیدیان نوشته شود. آن حضرت با هوشمندی و شجاعت، لایههای پنهان فاجعه را برای افکار عمومی آن روز آشکار کرد و در واقع یکی از بهترین کنشگری رسانهای را در تاریخ اسلام به نمایش گذاشت.
امروز، وقتی از منظر یک مخاطب عمومی و با نگاهی تحلیلی به کربلا نگاه میکنیم، با الگویی روبرو هستیم که نشان میدهد چگونه یک شهادت میتواند به یک پیروزی بزرگ تاریخی و فرهنگی تبدیل شود. این واقعه به ما یادآوری میکند که قدرت عریان و شمشیر، هرچند میتواند اجساد را از بین ببرد، اما توانایی حذف حقیقت و تغییر جهت تاریخ را ندارد. کربلا، مطالعهای عمیق درباره پیوند میان شهادت، اسارت و ماندگاری یک پیام در بستر زمان است؛ پیامی که نشان میدهد روایتگران حقیقت، در نهایت برندگان واقعی تاریخ خواهند بود.
منبع:تسنیم
