به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، به مناسبت شهادت امام حسن عسکری علیه السلام، مختصری از زندگی نامه امام یازدهم و پدر حضرت ولی عصر(عج) تقدیم شما فرهیختگان می شود.
پرسش:
* زندگی امام حسن عسکری(ع) با چه فراز و نشیب هائی همراه بوده است؟
پاسخ اجمالی:
یازدهمین پیشوای شیعیان، در سال ۲۳۲ ق چشم به جهان گشود. پدرش حضرت هادی(ع) و مادرش بانوی پارسا و شایسته ای به نام «سوسن» است. ایشان به دستور خلیفه عباسی در «سامرّاء»، در محله «عسکر» سکونت (اجباری) داشت؛ لذا «عسکری» نامیده می شود. ۲۲ ساله بود که پدر ارجمندش به شهادت رسید و مدّت امامتش ۶ سال بود. در سال ۲۶۰ ق در سن ۲۸ سالگی به شهادت رسید و در خانه خود در سامرّاء در کنار مرقد پدرش به خاک سپرده شد. ایشان در مدت کوتاه امامت خویش با المعتزّ بالله، المهتدی بالله و المعتمد بالله، معاصر بودند.
پاسخ تفصیلی:
امام عسکری، یازدهمین پیشوای شیعیان، در سال ۲۳۲ ه . ق چشم به جهان گشود.(۱) پدرش امام دهم، حضرت هادی(علیه السلام) و مادرش بانوی پارسا و شایسته، «حُدَیثه»، است (۲) که برخی، از او به نام «سوسن» یاد کرده اند. (۳) این بانوی گرامی، از زنان نیکو کار و دارای بینش اسلامی بود و در فضیلت او همین بس که پس از شهادت امام حسن عسکری(علیه السلام) پناهگاه و نقطه اتّکای شیعیان در آن مقطع زمانی بسیار بحرانی و پر اضطراب بود. (۴)
از آنجا که پیشوای یازدهم به دستور خلیفه عباسی در « سامرّاء»، در محله «عسکر» سکونت (اجباری) داشت، به همین جهت «عسکری» نامیده می شود. (۵)
از مشهورترین القاب دیگر حضرت، «نقی» و «زکی» (۶) و کنیه اش «ابو محمد» است. او ۲۲ ساله بود که پدر ارجمندش به شهادت رسید. مدّت امامتش ۶ سال و عمر شریفش ۲۸ سال بود، در سال ۲۶۰ ه به شهادت رسید و در خانه خود در سامرّاء در کنار مرقد پدرش به خاک سپرده شد. (۷)
امام عسکری (علیه السلام) در مدت کوتاه امامت خویش با سه نفر از خلفای عباسی که هر یک از دیگری ستمگرتر بودند، معاصر بود، این سه تن عبارتند از:
۱ – المعتزّ بالله (۲۵۲ – ۲۵۵)
۲ – المهتدی بالله (۲۵۵ – ۲۵۶)
۳ – المعتمد بالله (۲۵۶ – ۲۷۹)
خلفای عباسی که روز نخست به نام طرفداری از علویان و به عنوان گرفتن انتقام آنان از بنی امیه قیام کردند، آنچه را که قبلاً به مردم وعده داده بودند، نادیده گرفته و مانند خلفای بنی امیه و بلکه بدتر از آنان ستمگری و خود کامگی را آغاز کردند. (۸)
پی نوشت:
(۱). کلینی، اصول کافی، تهران، مکتبه الصدوق، ۱۳۸۱ ه . ق، ج ۱، ص ۵۰۳؛ شیخ مفید، الارشاد، قم، مکتبه بصیرتی، ص ۳۳۵؛ ابن شهر اشوب، مناقب آل ابی طالب، قم، کتاب فروشی مصطفوی، ج ۴، ص ۴۲۲؛ طبرسی، أَعلام الوری، الطبعه الثالثه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ص ۳۶۷. مسعودی و علی بن عیسی أَربلی تولد حضرت را در سال ۲۳۱ دانسته اند.
(۲). شیخ مفید، همان کتاب، ص ۳۳۵؛ طبرسی، همان کتاب، ص ۳۶۶.
(۳). کلینی، همان کتاب، ص ۵۰۳؛ علی بن عیسی أَربلی، کشف الغمّه، تبریز مکتبه بنی هاشمی، ۱۳۸۱ ه . ق، ص ۱۹۲.
(۴). وکانت من العارفات الصالحات وکفی فی فضلها انّها کانت مفزع الشیعه بعد وفاه أبی محمد (حاج شیخ عباس قمی، الأنوار البهیه، مشهد، کتابفروشی جعفری، ص ۱۵۱).
(۵). صدوق، علل الشرایع، قم، مکتبه الطباطبائی، ج ۱، باب ۱۷۶، ص ۲۳۰ – نیز صدوق، معانی الأخبار، تهران، مکتبه الصدوق، مؤسسه دار العلم، ۱۳۷۹ ه . ق، ص ۶۵.
(۶). ابو جعفر محمد بن جریر الطبری، دلائل الامامه، الطبعه الثالثه، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ ه . ش، ص ۲۲۳.
(۷). شیخ مفید، الارشاد، قم، مکتبه بصیرتی، ص ۳۴۵؛ شیخ عبدالله الشبراوی، الاتحاف بحبّ الأشراف، ط ۲، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۳ ه . ش، ص ۱۷۸ – ۱۷۹.
(۸). گردآوری از کتاب: سیره پیشوایان، مهدی پیشوایی، موسسه امام صادق(علیه السلام)، قم، ۱۳۹۰ه.ش، ص ۶۱۵.
منبع:حوزه
