به گزارش تابناک؛ تلخترین نوع تنهایی، غریبگی در اوجِ متأهلی است؛ اینکه زیر یک سقف نفس بکشی، اما در تمام برنامهریزیها و تصمیمهای ریز و درشت، نامرئی به حساب بیایی!
درخواستهای مالی خود را چگونه به همسرتان میگویید؟
شاید در ظاهر همه بتوانیم کارهایمان را مستقل پیش ببریم، اما آنچه کیفیت زندگی را تغییر میدهد، انتخابِ مسیرِ همفکری است. قنبری معتقد است احترام یعنی عمداً همسرتان را در تصمیمگیریها دخالت دهید؛ حتی وقتی میدانید تنهایی هم از پسِ کار برمیآیید.
او میگوید: «یک آقا یا خانم میتواند به تنهایی برای یک مهمانی یا برنامه کاری تصمیم بگیرد، اما زیباترش این است که عمداً بیاید با همسرش برنامهریزی کند.»
این پژوهشگر خانواده با ذکر یک مثال ملموس ادامه میدهد: «مثلاً آقا به همسرش میگوید: مادرم برای چنین برنامهای ما را دعوت کرده؛ برای شما چه روزی مناسب است؟ من به مادرم گفتم صبر کن تا نظر خانمم را بپرسم و بعد با هم برنامهریزی کنیم. این نوع برخورد، چقدر حالِ خانم را خوب میکند و چقدر به او احساس ارزشمندی میدهد!»
سوالی که پایههای زندگیتان را محکم میکند!
اینکه کسی بداند با یک جملهیِ ساده چقدر میتواند گرههایِ روابطش را باز کند، هوشمندیِ بالایی میطلبد. زهرا قنبری تأکید میکند که مشورت باید به یک رفتارِ ارادی و همیشگی تبدیل شود: «کسی که بداند این تکنیک ساده چقدر روابط را بهتر میکند، عمداً آن را در زندگیاش پیاده میکند. یعنی آگاهانه هفتهای دو سه بار، چه خانم و چه آقا، با همسرش صحبت میکند و میگوید: نظرت چیست؟ میخواهم فلان کار را انجام دهم، نظر تو برای من خیلی مهم است.»
این سؤال کوتاه، مثل آب روی آتشِ تمام دلخوریهاست. همسر شما در دلش میگوید: «من دیده شدم؛ نظر من در این خانه خریدار دارد.»
احترامی که حتی بوی فسنجان میدهد!
احترام به نظر همسر فقط به مشورتهای سنگین و دودوتا چهارتاهای زندگی خلاصه نمیشود. این احترام میتواند در تاروپودِ سادهترین روزمرگیها، حتی سرِ سفره و هنگام غذا خوردن هم جریان داشته باشد.
قنبری با یک مثال ملموسِ روزمره در اینباره میگوید: «خیلی وقتها خانم دارد زحمت میکشد، غذای خانه را تهیه میکند و میپزد؛ حالا وقتی ظهر سر سفره غذا را میآورد، چقدر زیباست که به همسرش بگوید:، چون تو برای من خیلی مهمی، امروز فسنجان پختم؛ میدانستم تو این غذا را خیلی دوست داری.»
او ادامه میدهد: «این یعنی وجودِ تو برای من مهم است، وقتِ تو ارزش دارد و تو برای من اولویتی. این همان احترامِ واقعی است که بذرِ محبت را در دلِ همسر میکارد.»
مشورت کردن، اجازه گرفتن نیست؛ اعتبار دادن است. ضعف نیست؛ اقتدارِ عاطفی است. وقتی نظرِ همسرتان را میپرسید، در واقع فرشِ قرمزِ احترام را زیر پایش پهن میکنید. از امروز این تمرین را شروع کنید: قبل از اینکه کارها را به روش خودتان تمام کنید، برگردید و با لبخند بپرسید: «راستی… نظر تو چیه؟»
