به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت آیتالله العظمی جوادی آملی در بیاناتی با مرور خاطرهای از حدود هفتاد سال پیش، به فضای آن روزگار حوزههای علمیه و ناتوانی جهان اسلام در واکنش آشکار به تجاوز اسرائیل اشاره کرده و این وضعیت را با شرایط امروز مقایسه کرده است.
هیچکس فکر نمیکرد که آمریکا و اسرائیل به ذلت بیفتند.
من هفتاد سال پیش، پیش از هفتاد سال، از حوزه پربرکت تهران، یعنی مدرسه مروی، به مدرسه فیضیه منتقل شدم. همان روزی بود که اسرائیل به مصر حمله کرده بود. من در جلوی کتابخانه مدرسه فیضیه قدم میزدم تا ببینم این افراد چه میگویند؛ آقای بروجردی چه تصمیمی میخواهد بگیرد؟ تمام این رفتوآمدهای ما نتیجهاش این شد که همگان متحیر بودند.
آیا بروجردی مجاز است یک مدرسه دعا – یعنی دعا، نه سیاست – یک کنگره، یک مجلس دعایی برای مصریهای مسلمان برگزار کند که گرفتار اسرائیل هستند یا نه؟ آیا اجازه دارند یا نه؟ و بالاخره این وضع هفتاد سال پیش ماست. مرحوم بروجردی – مستحضرید که وارد سیاست بزرگان، مانند آیت الله کاشانی، نبود – فقط میخواست در چنین جایگاهی یک مدرسه دعا برای مردم مصر تشکیل دهد که علیه اسرائیل باشد. بالاخره اسرائیل این را از پا درنیاورد.
ما اینگونه بودیم؛ دیگر یک بیان نورانی حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) دارد که فرمود سابقه را فراموش نکنید؛ آن سابق است این لاحق. بنابراین ما اکنون شب و روز باید شاکر باشیم که از آن درجهای که اصلاً ما را به حساب نمیآوردند، به جایی رسیدیم که دو ابرقدرت حمله کردهاند. این معجزه نیست؟ معجزه حتماً یک سنگ حرف میزند. اگر میگویم «الاعجازُ ما هو» میفهمیدیم این معجزه است؛ معجزه یعنی کاری که کسی نمیتواند انجام دهد.
هیچ فکر میکردیم که دو ابرقدرت را ما چماله کنیم. هیچ فکر میکردیم، دنیا چه فکر میکرد؟؛ خود آنها فکر میکردند. عرض کردم: ما هفتاد سال قبل آمدیم مدرسه در گرفتاری این اسرائیل بودیم. یک روز آیت الله بروجردی حتی نمیتوانست یک مجلس دعا علیه اسرائیل و به نفع مردم مصر برگزار کند. از کجا به کجا رسیدیم! الان شدیم این. این همینطوری پیدا شده؟ این خیلی بیانصافی است و ناشکری نکنیم.
منبع:حوزه
