به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در تاریخ پرفراز و نشیبِ مرجعیت شیعه، نام آیتالله سید ابوالحسن اصفهانی با استقامت و بردباری گره خورده است. واقعهی شهادت فرزندِ ایشان، نه فقط یک تراژدی شخصی، بلکه نمایشی خیرهکننده از قدرتِ ایمان در تسلط بر نفس و گذشت در اوجِ خشم است.
بنابر روایت حوزه، یکی از صفات برجسته آیت الله ابوالحسن اصفهانی صبر و بردباری حیرت انگیز او بود. آیت الله شهید سید مصطفی خمینی (ره) نقل کرده است: «من هیچ کس را صبور تر از آیت الله اصفهانی نمی شناسم زیرا این مرجع عالیقدر شیعه، در کوران مبارزاتش علیه سیاست های ظالمانه ی انگلیس، در یک روز پر همهمه به نماز ایستاد و هزاران نفر از مؤمنین در صف های به هم فشرده ایستادند و مثل همیشه به او اقتداء کردند. از جمله فرزندش آیت الله زادهی اصفهانی نیز در صف اول نماز و پشت سر پدر به نماز ایستاد.
نمازگزاران رکعت دوم نماز را می خواندند و در حال سجده بودند که ناگهان فریادی بلند شد که فرزند آقا را کشتند!! بلافاصله صفهای نماز از هم پاشید و نماز برهم خورد ولی آیت الله اصفهانی، همچنان نماز خود را ادامه داد و آن را به پایان رسانید، بعد از سلام آخر نماز سر را برگردانید و با منظره ی هولناکی روبرو شد. او دید سر فرزند دلبندش گوش تا گوش بریده شده و بدنش در خون غوطه ور است!!
آیت الله اصفهانی با دیدن شهادت ناگهانی فرزندش فقط سه بار گفت: لا اله الا الله و با شهامت حیرت انگیزی با این مصیبت دردناک صبورانه برخورد نمود و هرگز قطره اشکی در سوگ فرزند عزیزش برگونه هایش نغلطید و از این مهم تر قاتل فرزند را که خائنی به نام علی اردهالی بود، عفو نمود.
منبع: هزار و یک حکایت عرفانی، ص ۳۳۳
