به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از گاردین، موراکامی که از او به‌عنوان «کودک شرور» ادبیات معاصر ژاپن یاد می‌شد، خشونت، مصرف بی‌پرده مواد مخدر و روابط جنسی را وارد داستان‌هایش می‌کرد؛ داستان‌هایی که نقدی تیزبینانه از فرهنگ ژاپن و آمریکا ارائه می‌دادند.
آدام فرودنهایم، ناشر و مدیرعامل انتشارات پوشکین پرس، گفت: «این افتخار بزرگی بود که توانستیم بسیاری از رمان‌های عجیب، بدیع و سینمایی ریو موراکامی را به مخاطبان انگلیسی‌زبان معرفی کنیم.» این انتشارات به همراه بلومزبری، آثار ترجمه‌شده موراکامی را در بریتانیا منتشر می‌کند.
موراکامی در سال ۱۹۵۲ در شهر ساسبو، واقع در استان ناگاساکی ژاپن، به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو معلم بودند. او در دوران دبیرستان به‌عنوان نوازنده درامز به یک گروه موسیقی راک پیوست و پس از شرکت در اعتراضی که روی پشت‌بام برگزار شده بود، به سه ماه حبس خانگی محکوم شد.
او نخستین رمانش، «آبی تقریباً شفاف»، را در سال ۱۹۷۶ منتشر کرد. موراکامی این کتاب را زمانی نوشت که هنوز دانشجو بود. داستان از زبان شخصیتی به نام ریو روایت می‌شود و سبک زندگی لذت‌جویانه گروهی از جوانان سرخورده و نیهیلیست را به تصویر می‌کشد. این اثر جایزه گونزو برای نویسندگان تازه‌کار و همچنین جایزه آکوتاگاوا، معتبرترین جایزه ادبی ژاپن، را دریافت کرد.
ریو موراکامی با هاروکی موراکامی، نویسنده مشهورتر ژاپنی که نام خانوادگی مشترکی با او داشت، هیچ نسبتی نداشت.
دیوید پیلینگ، روزنامه‌نگار، در سال ۲۰۱۳ درباره تفاوت این دو نویسنده نوشت که آثار ریو موراکامی «جسورانه‌تر و خشمگین‌تر» هستند. او افزود: «اگر هاروکی بیتلز ادبیات ژاپن باشد، ریو رولینگ استونز آن است.»
موراکامی در ادامه فعالیت ادبی خود بیش از ۴۰ رمان و مجموعه داستان کوتاه نوشت که از میان آن‌ها می‌توان به «نوزادان کمدهای امانات»، «در سوپ میسو»، «آزمون بازیگری»، «سوراخ‌کاری» و «ترانه‌های محبوب دوران شووا» اشاره کرد. بیشتر آثار او هنوز به زبان انگلیسی ترجمه نشده‌اند.
بسیاری از آثار موراکامی، چه به دست خودش و چه به کارگردانی فیلم‌سازان دیگر، به فیلم تبدیل شده‌اند. شناخته‌شده‌ترین آن‌ها «آزمون بازیگری» است؛ فیلمی بلند محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی تاکاشی میکه.
داستان درباره مردی است که همسرش را از دست داده و برای پیدا کردن دوست‌دختری تازه، آزمون‌های بازیگری ساختگی برگزار می‌کند.
ارواین ولش در سال ۲۰۰۹، در یادداشتی در روزنامه گاردین درباره این رمان نوشت که نثر آن «سوگوارانه و تأثیرگذار است، اما تیزی و تأثیری ملموس دارد؛ همچون چاقوی قصابی یا تیغ جراح».
سومین رمان موراکامی، «نوزادان کمدهای امانات»، درباره کودکانی است که در کمدهای نگهداری وسایل رها شده‌اند، جایزه نوما برای چهره‌های تازه ادبیات را دریافت کرد.
راسل توماس در سال ۲۰۲۰، در مقاله‌ای در گاردین، این رمان را یکی از بهترین کتاب‌هایی انتخاب کرد که داستانشان در ژاپن می‌گذرد. او درباره این اثر نوشت: «داستانی وهم‌آلود و هراس‌انگیز درباره بلوغ که بی‌محابا از اوج عشق و شهرت به حضیض جنون و قتل می‌رود.»
او افزود: «داستان‌های موراکامی هرگز از تاباندن نور به تاریک‌ترین گوشه‌های جامعه پرهیز نمی‌کنند.»
آدام فرودنهایم گفت: «همه ما در انتشارات پوشکین پرس از شنیدن خبر درگذشت او اندوهگین هستیم و با خوانندگان پرشمارش در سراسر جهان ابراز همدردی می‌کنیم.»
۵۹۵۹
