به گزارش خبرنگار اقتصادی تابناک ، روند پرداخت معوقات بازنشستگان تأمین اجتماعی در ماه‌های اخیر، بیشتر شبیه به یک قمار با زمان بوده است تا یک فرآیند اداری منظم این درحالی است که از ابهامات در تعیین زمان تسویه تا اعلام قطعی واریز مطالبات اردیبهشت‌ماه مسیری طولانی و فرسایشی است که میلیون‌ها بازنشسته را درحالت انتظار نگه داشته است.
اما سوال اصلی اینجاست که چرا برای پرداخت حقوق قانونی افرادی که سال‌ها عمر خود را وقف خدمت کرده‌اند، باید منتظر بهبود شرایط نقدینگی یا همراهی بانک مرکزی بود؟
ناترازی ساختاری یا بی‌توجهی مدیریتی؟
سازمان تأمین اجتماعی، کمبود منابع مالی و ناترازی بین منابع و مصارف سپر بلای هر تأخیر قرار داده است اما این ناترازی، نتیجه سال‌ها مدیریت نادرست منابع و عدم پیش‌بینی‌های دقیق در وزارت کار و سازمان تأمین اجتماعی است.
بنابراین وقتی مابه‌التفاوت افزایش سالانه و متناسب‌سازی حقوق بازنشستگان، ماه‌ها در لایه‌های اداری متوقف می‌شود، سیستم مدیریت مالی سازمان با بحران ساختاری روبرو می کند و سوال این است که وزارت کار تا به حال چه گامی برای رفع این ناترازی برداشته است تا بازنشستگان مجبور نباشند برای دریافت حق قانونی خود، ماه‌ها در صف انتظار بایستند؟
بهای سنگین انتظار؛ وقتی تورم از مستمری پیشی می‌گیرد
اما این تاخیر در واریز برای یک بازنشسته، به معنای کم شدن سهم غذا در سفره یا خرید نکردن دارو است بنابراین واریز معوقات اردیبهشت در ماه آبان، عملاً به معنای پرداخت مبلغی است که بخش بزرگی از قدرت خریدش را از دست داده است ضمن آنکه تأخیر در پرداخت معوقات، مستقیماً با سلامت و جان میلیون‌ها نفر بازی می‌کند .
گرچه اعلام شده است که امروز مطالبات ۵ میلیون و ۳۰۰ هزار تومانی مشمولان واریز می شود اما نباید به عنوان یک موفقیت جشن گرفته شود چراکه تسویه مقطعی بدهی‌ها، تنها یک مسکن موقت است و راه حل نهایی نیست.
اعتماد بازنشستگان زمانی بازمی گردد که پرداخت مستمری‌ها از حالت وعده‌محور خارج شود و به یک جریان منظم و قابل پیش‌بینی تبدیل شود بنابراین تا زمانی که وزارت کار نتواند سیستمی را طراحی کند که در آن پرداخت حقوق، وابسته به نوسانات نقدینگی یا مداخلات لحظه‌ای بانک مرکزی نباشد، خطر تکرار این چرخه‌های تأخیر همواره وجود خواهد داشت.
