چگونه می‌توان آجر، نور و جزئیات اجرایی را از عناصر آشنای معماری به ابزارهایی برای بازتعریف فضا تبدیل کرد؟ هومن بالازاده، معمار ایرانی و بنیان‌گذار دفتر طراحی هوبا، در گفت‌وگویی تازه با مجله آمریکایی METROPOLIS از رویکردی می‌گوید که در آن معماری معاصر با بازخوانی هوشمندانه فرهنگ بومی، منطق اقلیمی و مهارت‌های ساخت پیوند می‌خورد؛ رویکردی که به‌جای تکرار فرم‌های تاریخی، ظرفیت‌های نهفته در مصالح و شیوه‌های ساخت را به زبان معماری امروز ترجمه می‌کند.
هوبا که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، در پروژه‌هایی مانند ساختمان اداری شریف تهران، آجر را از یک مصالح سنتی به بخشی از سامانه کنترل نور و تابش خورشید تبدیل کرده است. در پروژه کهن‌سرام نیز ترکیب آجر و شیشه در قالب ماژول‌هایی نوآورانه، مرز میان دیوار و پنجره، فضای داخلی و خارجی و سطوح شفاف و صلب را به چالش می‌کشد. در این نگاه، جزئیات نه لایه‌ای تزئینی بر ساختمان، بلکه بخشی از عملکرد، کیفیت فضایی و منطق طراحی آن هستند.
برای بالازاده، معماری در مرحله ترسیم طرح به پایان نمی‌رسد؛ ساخت نمونه‌های واقعی در مقیاس یک‌به‌یک و همکاری نزدیک با مهندسان، صنعتگران و پیمانکاران، امکان آزمودن و اصلاح ایده‌ها را پیش از اجرا فراهم می‌کند.
این تأکید بر پیوند طراحی و ساخت، امسال نیز در سطح بین‌المللی مورد توجه قرار گرفت: هوبا در چهاردهمین دوره جوایز Architizer A+Awards ۲۰۲۶، برنده انتخاب هیئت داوران در بخش تازه‌تأسیس Best in Craft Firm شد؛ افتخاری که بار دیگر کیفیت ساخت، نوآوری در استفاده از مصالح و نقش تعیین‌کننده جزئیات را در رویکرد این دفتر برجسته می‌کند.
لینک پیشنهادی
