بعضی خانهها روی زمین ساخته میشوند، بعضی در دل زمین فرو میروند و بعضی دیگر چنان با طبیعت ترکیب میشوند که تشخیص مرز میان معماری و چشمانداز دشوار میشود.مجموعه ساتلیته (Conjunto Satélite) در مکزیک از همین دسته سوم است؛ مجموعهای مسکونی که خاویر سنوسیاین در سال ۱۹۹۵ در شهر سیوداد ساتلیته طراحی کرد و در آن، خانه را نه بهعنوان یک حجم مستقل، بلکه همچون بخشی از زمین تصور کرد.
این مجموعه از چهار خانه نیمهزیرزمینی تشکیل شده که در شیب طبیعی زمین قرار گرفتهاند. بهجای صاف کردن زمین و تحمیل فرمهای هندسی معمول به آن، سنوسیاین از همین شیب بهعنوان بخشی از معماری استفاده کرد و خانهها را تا حدی در دل خاک جای داد. نتیجه، مجموعهای از فضاهای منحنی و سیال است که بیشتر به یک اثر مجسمهسازی عظیم شباهت دارند تا یک مجتمع مسکونی متعارف.
در این پروژه، دیوارها تقریباً هیچوقت خطی و مستقیم نیستند؛ اتاقها در یکدیگر جریان پیدا میکنند و نور و هوا از بخشهای مختلف به داخل راه مییابند. استفاده از خاک رس، سنگ و چوب نیز این پیوند با طبیعت را پررنگتر میکند. حتی ورودی مجموعه با فرم دو عقاب بالگشوده طراحی شده است.
سنوسیاین در این پروژه نشان میدهد که شاید لازم نباشد خانه بر طبیعت غلبه کند؛ میتواند در دل آن رشد کند.
لینک پیشنهادی
