خبرآنلاین- «وقتی بمب اتم سوژه می‌شود/ از مطالبه ساخت بمب اتم تا احتمال حمله اتمی به ایران؛ روایت‌ها و خبرها و مرز باریک واقعیت» عنوان گزارشی است که اخیرا خبرگزاری خبرآنلاین در روزهای اخیر درباره اخبار مربوط به ساخت بمب اتم و حمله اتمی به ایران منتشر کرده است. در بخشی از این گزارش می خوانید:
در کنار داستان ساخت بمب اتم فضای مجازی و رسانه ای دستخوش خبری دیگر درباره احتمال حمله اتمی نیز هست. اظهارات تازه احمد بخشایش اردستانی، از اعضا کمیسیون امنیت ملی مجلس در گفت و گو با خبرآنلاین، درباره تهیه کلیپ های آموزشی برای مردم برای مواجهه با مواد رادیواکتیو، بار دیگر این پرسش را پیش کشیده است که آیا خطر حمله هسته‌ای به ایران جدی است یا آنچه در فضای سیاسی و رسانه‌ای مطرح می‌شود، بیش از آنکه نشانه یک تصمیم نظامی باشد، بخشی از جنگ روانی آمریکا است؟
حمله اتمی به ایران، برخلاف تصویری که گاهی در فضای رسانه‌ای از قدرت نظامی آمریکا ترسیم می‌شود، تصمیمی نیست که رئیس‌جمهور این کشور بتواند بدون محاسبه پیامدهای آن اتخاذ کند. واشنگتن ممکن است در مقاطع مختلف از حمله گسترده، نابودی زیرساخت‌ها یا وارد کردن ضربات سنگین نظامی سخن بگوید، اما میان این تهدیدها و به‌کارگیری سلاح هسته‌ای فاصله‌ای اساسی وجود دارد. با وجود همه تنش‌ها و تهدیدهای دونالد ترامپ، کاخ سفید هیچ‌گاه تهدید رسمی و صریحی به استفاده از بمب اتم علیه ایران مطرح نکرده است. اتفاقا زمانی که در ۲۳ آوریل ۲۰۲۶ خبرنگاری مستقیما از ترامپ پرسید آیا حاضر است علیه ایران از سلاح هسته‌ای استفاده کند، او پاسخ داد: «نه، استفاده نمی‌کنم» و اضافه کرد که سلاح هسته‌ای نباید از سوی هیچ کشوری به کار گرفته شود. ترامپ در ۳۱ اوت نیز بار دیگر استفاده از سلاح هسته‌ای علیه ایران را رد کرد و گفت دلیلی برای چنین اقدامی وجود ندارد.
پشت این مواضع ترامپ درباره تهدید ایران البته محاسبات قدرت بازدارندگی تهران قرار دارد. مسئله فقط هزینه انسانی و اخلاقی استفاده از سلاحی با قدرت تخریب گسترده نیست؛ مسئله مهم‌تر، پیامدهایی است که چنین اقدامی می‌تواند برای آمریکا به دنبال داشته باشد. ایران بارها اعلام کرده است که هرگونه تجاوز نظامی را بدون پاسخ نخواهد گذاشت و دامنه پاسخ را به محل حمله محدود نمی‌داند. در هفته های اخیر وقتی ارتش آمریکا از احتمال استفاده از «مادربمب ها» صحبت کرد واکنش ایران با یادآوری امکان پاسخ از طریق «پدر موشک ها» باعث شد این کلیدواژه دیگر در ادبیات آمریکایی ها استفاده نشود.
