به گزارش تابناک؛ مغز انسان محیط اطراف را مانند دوربین ثبت نمی‌کند، بلکه براساس تجربه‌های قبلی، انتظارها و الگوهای آشنا تصمیم می‌گیرد به چه چیزهایی توجه کند. به همین دلیل ممکن است چشم‌ها وسیله‌ای را ببینند، اما مغز آن را به‌عنوان چیزی که دنبالش هستیم تشخیص ندهد.
وقتی عجله داریم، مضطرب هستیم یا ذهنمان درگیر موضوع دیگری است، تمرکز کاهش پیدا می‌کند و احتمال نادیده گرفتن وسایل بیشتر می‌شود. در چنین شرایطی مغز معمولاً دوباره به مکان‌های آشنا برمی‌گردد، چون تصور می‌کند شاید در بررسی قبلی چیزی از چشمش پنهان مانده باشد.
نکته جالب این است که گاهی درست وقتی از جست‌وجو دست می‌کشیم و کمی آرام می‌شویم، وسیله گمشده را پیدا می‌کنیم. کاهش فشار ذهنی و تغییر جهت توجه می‌تواند کمک کند چیزهایی را تشخیص دهیم که چند دقیقه قبل، باوجود قرار داشتن جلوی چشممان، متوجه آن‌ها نشده بودیم.
برای جلوگیری از جست‌وجوهای تکراری، بهتر است چند لحظه مکث کنیم، زاویه دیدمان را تغییر دهیم و مکان‌ها را با ترتیب مشخصی بررسی کنیم. در واقع، پیدا نکردن یک وسیله همیشه به معنای ندیدن آن نیست؛ گاهی چشم‌ها نگاه می‌کنند، اما توجه مغز جای دیگری است.
منبع: چندثانیه
