پایگاه خبری عربی ۲۱ در گزارشی نوشت: در حالی که عربستان در ۳۰ ژوئیه گذشته، از آغاز به کار یک ائتلاف دفاعی دریایی با هدف «تقویت همکاریهای دفاعی و حفاظت از کشتیرانی در دریای سرخ، تنگه بابالمندب و خلیج عدن» با مشارکت ۱۴ کشور و با حضور نمایندگانی از ۴۳ کشور و همچنین اتحادیه اروپا خبر داد، اظهارات غیررسمی در مصر نشاندهنده عدم تمایل قاهره به پیوستن به این ائتلاف به بهانه بررسی وضعیت و بازنگری در پارلمان است.
این ائتلاف پس از آن شکل گرفت که انصارالله یمن در ۲۰ ژوئیه گذشته، از اعمال محاصره دریایی علیه عربستان در دریای سرخ در واکنش به محاصره چندین ساله این کشور از سوی ریاض خبر داد.
در این ائتلاف، کشورهای غیرساحلی دریای سرخ حضور دارند؛ کشورهایی نظیر: ترکیه، پاکستان، بنگلادش، نیجریه، بحرین، کویت و قطر. موضوعی که قاهره آن را رد میکند و در مناسبتهای متعددی بر مخالفت خود تأکید کرده است: «مشارکت یا تحمیل هرگونه ترتیبات امنیتی یا ایفای نقش توسط کشورهای غیرساحلی در دریای سرخ چرا که مدیریت و تأمین امنیت این پهنه دریایی مسئولیت انحصاری کشورهای ساحلی است»
در همین ارتباط، «محمد الزواوی»، کارشناس روابط بینالملل و مطالعات خاورمیانه و مدرس دانشگاه «سکاریا» ترکیه اظهار داشت: «روشن است که این ائتلاف مستقیماً علیه ایران فعالیت خواهد کرد و مصر نمیخواهد تا زمانی که کانالهای سیاسی و دیپلماتیک وجود دارد، در جایگاه دشمن ایران قرار گیرد. مصر از طریق همین کانالها برای توقف جنگ تلاش میکند؛ جنگی که تهدید آن متوجه همه، از جمله خود ایران، است.»
۳ دلیل اصلی تردید مصر
«مصطفی الجمال»، پژوهشگر، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل مصری، در گفتوگو با «عربی ۲۱» درباره دلایل تردید مصر در پیوستن به ائتلاف عربستانی علیه انصارالله یمن اظهار داشت: «نخست اینکه برای مصر دشوار است که عضوی از ائتلافی باشد که رهبری آن را کشوری عربی غیر از خودش بر عهده دارد.»
الجمال افزود: «دوم اینکه نتایج این ائتلاف غیرقابل پیشبینی است و ممکن است باعث گسترش دایره جنگها در منطقه شود و مصر را وارد چرخه جنگ منطقهای کند که نه آمادگی آن را دارد و نه خواهان آن است.»
وی گفت: «سوم اینکه نمیتوان تسلط انصارالله در یمن بر ورودی جنوبی دریای سرخ و تنگه بابالمندب را دستکم گرفت؛ چرا که این امر به منزله خفگی واقعی یکی از مهمترین منابع درآمد ارزی برای اقتصاد مصر و درآمدهای کانال سوئز است.»
الجمال اظهار داشت:«به همین دلایل، مصر مسیر مذاکره و تماسهای محرمانه با ایران و انصارالله را ترجیح میدهد تا از شکلگیری یک درگیری مسلحانه که قاهره را درگیر مشکلات بزرگی میکند که نیازی به آنها ندارد، جلوگیری کند؛ بهویژه آنکه اقتصاد مصر توان ورود به رویاروییهای نظامی را ندارد.»
این شخصیت دانشگاهی مصر گفت: «بخشی از تردید مصر برای مشارکت در چنین ائتلاف گستردهای، که شماری از کشورهای آسیایی و آفریقایی نیز در آن حضور دارند، ناشی از مخالفت قاهره با ورود کشورهای غیرساحلیِ دریای سرخ است چرا که این امر به منزله بینالمللیسازی نفوذ قدرتهای بزرگ در دریای سرخ، به بهای تضعیف نفوذِ مفروضِ مصر» خواهد بود.
وی در پایان در پاسخ به این پرسش که آیا میان عدم مشارکت امارات و مصر در این ائتلاف ارتباطی وجود دارد یا نه، گفت: «موضع مصر در قبال امارات بسیار پیچیده است؛ مصر میکوشد با آنچه توطئه امارات با اسرائیل میداند مقابله کند؛ همچنین در لیبی در ارتباط با خلیفه حفتر، در سودان در ارتباط با نیروهای پشتیبانی سریع و نیز در اتیوپی. اما در همان حال، ذخایر و سرمایهگذاریهای امارات در مصر و نیروی کار مصریِ شاغل در امارات نیز وجود دارد.»
