امیرمسعود عابدین: کمتر صحنهای در دنیای خودرو به اندازه یک لامبورگینی ۱۲ سیلندر که درهایش رو به آسمان باز شده، شناختهشده و جذاب است. نمایش خیرهکننده درهای قیچیشکل (Scissor Doors) در طول پنج دهه گذشته، همانقدر به بخشی از هویت این برند ایتالیایی تبدیل شدهاند که صدای طنینانداز موتورهای V۱۰ و V۱۲، خطوط تیز بدنه و رنگهای خاص آن شدهاند. اما چرا لامبورگینی برای اولینبار به سراغ باز شدن عمودی درها رفت؟ پاسخ این سوال بسیار فراتر و جذابتر از «صرفا یک زیبایی ساده» است.
همهچیز از کونتاش شروع شد
براساس گزارش motor۱، درهای معروف و قیچیشکل لامبورگینی اولینبار با مدل افسانهای کونتاش در سال ۱۹۷۴ به دنیای خودرو معرفی شدند. مارچلو گاندینی، طراح بزرگ موسسه برتونه، با خلق کونتاش زبان طراحی جدیدی را پایهگذاری کرد که هنوز هم بر محصولات لامبورگینی حاکم است. کونتاش خودرویی فوقالعاده کمارتفاع با بدنهای عریض بود؛ همین موضوع یک مشکل عملی بزرگ ایجاد میکرد: درهای معمولی برای باز شدن روی محور افقی به فضای بسیار زیادی در اطراف نیاز داشتند. راهکار هوشمندانه گاندینی، استفاده از لولای ثابت در جلو بود تا درها بتوانند ابتدا کمی بچرخند و سپس کاملا رو به بالا حرکت کنند.
وقتی درهای عمودی به کمک راننده آمدند
حرکت رو به بالای درها علاوه بر حل مشکل پارک در فضاهای تنگ، یک مزیت عجیب دیگر هم داشت. دید رو به عقب در لامبورگینی کونتاش فوقالعاده ضعیف و محدود بود. رانندگان برای پارک دوبل یا دنده عقب گرفتن، تکنیک منحصر به فردی پیدا کردند: آنها در را رو به بالا باز میکردند، روی لبه رکاب خودرو مینشستند و با بیرون آوردن بدن خود، از بالای سقف مسیر پشت سر را نگاه میکردند! شاید این روش با سیستمهای مدرن پارک فاصله زیادی داشت، اما به بخشی از جذابیت و یادگارهای ماندگار کونتاش تبدیل شد.
آیا درهای قیچیشکل واقعا از درهای معمولی بهتر هستند؟
پاسخ کوتاه «خیر» است. پیچیدگی مهندسی این درها بسیار بیشتر از نمونههای استاندارد است؛ چرا که هماهنگ کردن لولاها، جکهای گازی، ساختار در و آببندی لاستیکها به مونتاژ فوقالعاده دقیقی نیاز دارد. علاوه بر این، باز کردن آنها در گاراژهایی با سقف کوتاه احتیاط بیشتری میطلبد. اما هدف لامبورگینی، خلق کاربردیترین درِ دنیای خودرو نبود؛ آنها میخواستند سوپراسپرت بسازند که شبیه به هیچ خودروی دیگری در خیابان نباشد و در این راه کاملا موفق شدند.
امضای اختصاصی پرچمداران ۱۲ سیلندر
پس از کونتاش، درهای قیچیشکل به نماد اختصاصی و پرچمداران ۱۲ سیلندر این شرکت تبدیل شدند. مدلهای بعدی مانند دیابلو، مورسیهلاگو، اونتادور و هایپرکار هیبریدی روئلتو این سنت را ادامه دادند. در دنیای سوپراسپرتها، همهچیز به اعداد و ارقام فنی محدود نمیشود. وقتی یک لامبورگینی ۱۲ سیلندر کنار خودروهای معمولی پارک میکند، باز شدن رو به بالای درهای آن یک نمایش واقعی به راه میاندازد که حس متمایز بودن را حتی پیش از روشن شدن موتور به راننده منتقل میکند.
چرا همه مدلهای لامبورگینی درهای قیچیشکل ندارند؟
یک نکته مهم وجود دارد: همه محصولات لامبورگینی از درهای قیچیشکل استفاده نمیکنند. مدلهای ۱۰ سیلندر مانند هوراکان و جانشین جدید آن تمراریو، یا شاسیبلند اوروس همگی دارای درهای معمولی هستند. لامبورگینی این ویژگی را عمدا و به عنوان یک سنت دیرینه، فقط برای پرچمداران V۱۲ و مدلهای بسیار نادر و نسخههای محدود خود حفظ کرده است تا تفاوت میان مدلهای مختلف و جایگاه ویژه پرچمدارانش در بازار حفظ شود.
میراثی که اصالت لامبورگینی را فریاد میزند
امروزه با پیشرفت مهندسی بدنه، لامبورگینی دیگر از نظر فنی مجبور به استفاده از درهای عمودی نیست؛ بلکه حفظ آنها به اصالت و میراث برند بازمیگردد. این درها ارتباط مستقیم محصولات امروز با کونتاش دهه ۷۰ میلادی هستند؛ خودرویی که لامبورگینی را از ورشکستگی نجات داد. درهای عمودی لامبورگینی فقط باز نمیشوند، بلکه حضور یک اسطوره را در خیابان اعلام میکنند؛ بهطوری که وقتی در یک هتل یا پارک باز میشوند، هیچکس آن را با یک خودروی معمولی اشتباه نخواهد گرفت.
۵۸۳۲۱
