زندهیاد اکبر عبدی؛ بازیگر توانا، صاحبسبک و چهره بیبدیل عرصه تئاتر، سینما و تلویزیون کشور، طی چند دهه نقشآفرینی بینظیر، بخشی از حافظه جمعی و عاطفی ملت ایران را به نام خویش رقم زد. این هنرمند نامآشنا و مردمی با استعدادی خدادادی، منشی بیادعا و درکی عمیق از جانمایه فرهنگ ایرانی، بر صحیفه هنر این مرزوبوم خوش درخشید و سالهای متمادی، شهد لبخند و امید را بر لبها و دلهای پرمهر مردم این دیار نشاند.
توانمندی شگفتانگیز و انعطافپذیری خیرهکننده این معلم عرصه بازیگری در آفرینش نقشهای متنوع و ماندگار، و هنرنمایی استادانه در تلفیق درام و کمدی، بهحق او را به «مرد هزارچهره» سینمای ایران بدل ساخت. حافظه تاریخی مردم ما هرگز نقشآفرینیهای خاطرهانگیز او را از یاد نخواهد برد؛ از صمیمیت معصومانه در «باز مدرسهام دیر شد» تا ایفای نقش عمیق و جاودانه در شاهکار «مادر»، و درخشش تحسینبرانگیز در آثاری چون «اجارهنشینها»، «آدمبرفی»، «ای ایران» و…؛ این همه، از او هنرمندی مردمی ساخت که بیهیچ تکلفی، قلب مخاطبان خویش را تسخیر میکرد و آنان را با جانِ نقشهای خویش همراه میساخت.
دفتر تاریخ هنر این سرزمین، نام و یاد استاد اکبر عبدی را در زمره سرمایههای بهیادماندنی و ارکان ماندگار فرهنگ و هنر ایرانزمین ثبت خواهد کرد.
اینجانب فقدان این استاد گرانقدر و چهره محبوب ساحت بازیگری را به خانواده محترم و سوگوار ایشان، جامعه شریف هنری کشور و تمامی هممیهنانی که با خاطره آثارش زیستهاند، تسلیت عرض مینمایم. از درگاه خداوند متعال برای آن مرحوم، آمرزش و آرامش ابدی و برای بازماندگان معزز، صبر و اجر مسألت دارم.
