به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی به دو پرسش درباره تلاش امویان برای تخریب شخصیتی و جعل روایات علیه امام حسن مجتبی (ع) پاسخ دادند.
بنابر روایت شفقنا، متن پرسش های مطرح شده و پاسخ های مرجع تقلید شیعیان به شرح زیر است:
امام حسن(ع) دارای چه ویژگی های شخصیتی بودند؟
امام حسن(ع)، از چهرههای برجسته اخلاقی است که رفتار و کردارش روشنگر راه هدایت است. انجام بیست و پنج سفر حج به صورت پیاده و بذل و بخشش در راه خدا، از ویژگی های مهم رفتاری این امام همام است؛ بطوری که در طول زندگی خود، سه بار و هر بار نیمی از دارای خود را در راه خدا بخشیده است. ارتباط امام با کوفیانی که برای حج به حجاز می آمدند، نشانه پذیرش امامت آن حضرت، از سوی آنان است. همچنین پیامبر(ص) در سخنانی ضمن اظهار علاقه به آن حضرت، دیگران را به دوست داشتن ایشان ترغیب می کند.
علت اصلی تخریب شخصیت امام حسن(ع) و جعل روایات بر ضد ایشان چه بود؟
پس از شهادت امام علی(ع) و آغاز خلافت ایشان، دشمنان تلاش کردند تا شخصیت امام را خدشه دار کنند و ایشان را از یک طرف بی بهره از تدبیر و سیاست و از طرف دیگر دنیاطلب و بالاخره موضع او را در مقابل پدرش علی(ع) و برادرش حسین(ع) معرفی نمایند. آنها با جعل و ترویج اخبار پوچ، امام مجتبی(ع) را شخصیتی معرفی می کردند که دائماً در حال تزویج و طلاق بوده و اینکه امام در عوض پول حاضر شده از حکومت کناره بگیرد؛ یا اینکه ایشان خلافت را حق خویش نمی دیده و لذا آن را تسلیم معاویه کرده است و … در حقیقت بنی امیه و خصوصا بنی عباس از این کار هدف سیاسی داشتند و با این کار می خواستند مسیر حکومت و پادشاهی خود را هموار نمایند.
حدیث سیادت چه فضیلتی را برای امام حسن و امام حسین(ع) اثبات می کند؟
پیامبر(ص) در حدیثی -که نزد مسلمانان قطعی است- می فرماید: «حسن و حسین(ع) دو سرور جوانان اهل بهشت هستند» و بسیاری از علمای اهل سنت مثل تِرمذى، ابن ماجه، احمد بن حنبل، حاکم نیشابورى، نسائی و… آنرا نقل کرده اند.
آیه ۲۷ سوره «حدید» در مورد کدام یک از فضائل اهل بیت(ع) سخن می گوید؟
در تفسیر آیه ۲۷ سوره «حدید» در منابع اهل سنت آمده که مراد از «یُؤتیِکُمْ کِفْلَیْن مِنْ رَحْمَتِهِ» حسن و حسین(ع) است که خداوند به على(ع) مرحمت فرمود و منظور از «یَجْعَلْ لَکُمْ نُوراً تَمْشوُنَ بِهِ»، علی(ع) است که نور امت اسلام و مایه هدایت آنها است. به هر حال این، فضیتلى است که از برترین فضائل است و دارنده آن از هر کس براى خلافت پیامبر(ص) شایسته تر است.
