به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تماشای عکسهای لوکسِ بلاگرها در زمان استراحت، حسِ دلسردیِ تلخی نسبت به زندگیِ سادهٔ خودمان ایجاد میکند. اما با یادگیریِ یک مهارتِ طلایی، میتوانید روانِ خود را در برابر این آسیبِ مجازی برای همیشه ضدگلوله کنید!
بنابر روایت فارس، عصرِ شنبه است؛ بیش از نیمی از اولین و سختترین روزِ کاریِ هفته گذشته و شما برای رفعِ خستگی، چنددقیقهای در فضای مجازی چرخ میزنید. ناگهان صفحهتان پُر میشود از ظرفهای لوکس، ماشینهای گرانقیمت، لباسهای مارکدار و سفرهای لاکچریِ اینفلوئنسرها و بلاگرها. در همین چند ثانیه، یک احساسِ سیاه و سنگین روی قلبتان سایه میاندازد. به خانهٔ سادهٔ خودتان نگاه میکنید، به دستهای خسته خودتان یا همسرتان که از صبح تا شب برای یکلقمه نانِ حلال دویدهاید فکر میکنید و ناخودآگاه میگویید: «چرا سهمِ من از زندگی این است؟» ما این مقایسه را از سرِ ناسپاسی انجام نمیدهیم؛ شرایطِ سختِ اقتصادی و فشارهای روزمره، روانِ ما را خسته کرده و دیدنِ این زرقوبرقها، حسرتِ رفاه را در ما بیدار میکند. اما واقعیتِ تلخ این است که این تصاویر، واقعیتِ زندگی نیستند! یک انسانِ پخته و بااصالت، میداند که شأن و آرامشِ خانوادهاش بسیار گرانبهاتر از آن است که با دیدنِ ثروتنمایی بلاگرها متزلزل شود. مدیریتِ روان ایجاب میکند که با مجهز شدن به سوادِ رسانهایِ عاطفی، از دستاوردهایِ حلال و کانونِ گرمِ خانهمان در برابرِ این راهزنانِ روان محافظت کنیم.
ویترینِ دروغین؛ وقتی چشمها، آرامش را میدزدند
در مکتبِ انسانسازِ اسلام، حفظِ آرامشِ درون و رضایت از زندگی، ارتباطِ مستقیمی با مدیریتِ «نگاه» دارد. خداوند متعال در آیه ۸۸ سوره حجر قاعدهای آرامبخش برای محافظت از روان انسان بیان میفرماید: «به امکانات مادی [و ثروت] که برخی از گروههای آنان را از آن برخوردار کردیم، چشم مدوز، و بر آنان اندوه مخور، و پروبال [لطف و مهربانیِ] خود را برای مؤمنان فرو گیر.»
این هشدارِ دقیقِ قرآنی دربارهٔ «چشم ندوختن به داراییِ دیگران»، حقیقتی است که امروز علمِ روانشناسیِ رسانه باتکیهبر نظریهٔ «مقایسهٔ اجتماعی» اثر لئون فستینگر، به آن رسیده است. روانشناسان میگویند فضای مجازی، منبعِ اصلیِ افسردگیِ مدرن است؛ زیرا آنچه شما در صفحهٔ بلاگرها میبینید، تمامِ زندگیِ آنها نیست، بلکه یک «سکانسِ ادیتشده» از بهترین لحظاتشان است که صرفاً برای کسبِ درآمد طراحی شده است. وقتی ما پشتصحنهٔ پُر از زحمت، واقعی و ارزشمندِ زندگیِ خودمان را با ویترینِ بزککرده و دروغینِ دیگران مقایسه میکنیم، ناخواسته بذرِ افسردگی و اندوه را در قلبِ خانوادهمان میکاریم.
۳ گامِ اورژانسی برای خنثیسازیِ ثروتنمایی بلاگرها
برای اینکه از چرخهٔ فرسایشیِ حسرت خارج شوید و در اوجِ سختیهای اقتصادی، قدردانِ داراییهایِ واقعیِ خود باشید، این تکنیکِ سهمرحلهای را به کار ببندید:
پاکسازیِ جسورانهٔ ورودیهای ذهن (آنفالو کردن):
اولین و مهمترین قدم، قطعکردن منبعِ سم است. همین امروز عصر، تمامِ صفحاتی را که محتوایِ آنها صرفاً بهرخکشیدن لباس، خانه، ماشین و خریدهای گرانقیمت است، بدونِ تعارف «آنفالو» کنید. شما نیازی به دنبالکردن کسانی ندارید که تماشایشان، به قیمتِ دلسرد شدن از زندگی یا همسرِ شما تمام میشود. خوراکِ چشمانتان را به صفحاتِ آموزشی، طنزِ سالم یا مهارتآموزی تغییر دهید.
یادآوریِ قانونِ «ویترین و انبار»:
هرگاه بهطورِ اتفاقی چشمتان به یک عکسِ لاکچری افتاد، قانونِ گسلشِ شناختی را در ذهن خود فعال کنید. به خودتان بگویید: «این فقط ویترینِ مغازه است! من از انبارِ تاریکِ زندگیِ این آدم خبر ندارم.» شما دعواهای خانوادگی، استرسهای مالیِ پنهان، یا افسردگیهای پشتدوربینِ آنها را نمیبینید. پس عادلانه قضاوت کنید و فریبِ این تصاویرِ ادیتشده را نخورید.
تمرینِ لمسِ داراییهایِ نامرئی:
وقتی گوشی را کنار گذاشتید، سه ثانیه چشمانتان را ببندید و روی داراییهایی تمرکز کنید که هیچ بلاگری نمیتواند قیمتِ آنها را تخمین بزند. سلامتیِ تکتکِ اعضای خانواده، سقفِ گرم و امنی که بالای سرتان است، و نانِ حلالی که با زحمت و شرافتِ خودتان و همسرتان به دست میآید. این داراییهای نامرئی، همان ثروتِ بینهایتی است که پادشاهانِ تاریخ حسرتِ آن را داشتند.
تنفس در خانهای با ستونهای رضایت
لذتِ بزرگی در این استقلالِ فکری نهفته است؛ اینکه بدانیم ما قربانیانِ منفعلی در برابرِ الگوریتمهای فضای مجازی نیستیم که با هر عکسِ فیلترداری، آرامشِ خانهمان به هم بریزد. وقتی با ارادهای محکم، تلهٔ ثروتنمایی بلاگرها را خنثی میکنیم، نهتنها روانِ خودمان را از سمِ حسرت شستشو دادهایم، بلکه بالاترین سطحِ احترام و قدردانی را نثارِ تلاشهای خودمان و همسرمان کردهایم. عبور از خطایِ «مقایسههای ناعادلانه»، از ما انسانی باوقار، غنی و قدرتمند میسازد؛ کسی که قدرِ داشتههایش را میداند و با این رضایتِ درونی، برکت و نشاطِ بیکرانی را به جریانِ زندگیاش سرازیر میکند.
