پژوهشگران دانشگاه ملبورن، مؤسسهی فناوری سلطنتی ملبورن (RMIT) و مؤسسهی بولتون کلارک، ابزار هوش مصنوعی جدیدی به نام THERMUL توسعه دادهاند که با استفاده از تصویربرداری حرارتی گوشیهای هوشمند، احتمال بهبود زخم پای دیابتی را ظرف ۱۲ هفته پیشبینی میکند. این فناوری با هدف افزایش نرخ مداخلهی زودهنگام و پیشگیری از بستری شدن یا قطع عضو بیماران مبتلا به دیابت طراحی شده است.
بر اساس بیانیهی مطبوعاتی دانشگاه ملبورن، بیماری دیابت بیش از ۵۰۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است و نزدیک به ۳۴ درصد از این افراد در طول زندگی خود به زخم پای دیابتی مبتلا میشوند. این عارضه در صورت مدیریت نادرست میتواند به عفونت، بستری شدن در بیمارستان، قطع عضو اندامهای تحتانی و حتی مرگ زودهنگام منجر شود.
محققان برای توسعهی این ابزار، یک مطالعهی بالینی را در بیمارستانهای آستین هلث و سنت وینسنت ملبورن روی ۱۱۰ بیمار مبتلا به زخم پای دیابتی انجام دادند.
پژوهشگران با استفاده از یک دوربین حرارتی سبکوزن، در زمان مراجعهی اولیهی بیماران و سپس در هفتههای دوم و چهارم، از زخمها تصویربرداری کردند. پزشکان در هفتهی دوازدهم وضعیت بهبود زخمها را ارزیابی کردند تا دادههای واقعی را با الگوهای حرارتی ثبتشده مقایسه کنند.
الیف اکینچی، متخصص غدد و رئیس دپارتمان پزشکی دانشگاه ملبورن و مدیر مرکز استرالیایی شتابدهی به نوآوریهای دیابت (ACADI)، گفت: «ما با استفاده از این دادهها، یک الگوریتم هوش مصنوعی را آموزش دادیم تا الگوهای حرارتی اولیه را در زخمهایی که بهبود یافتهاند شناسایی و آنها را با زخمهای بهبودنیافته مقایسه کند. این الگوها نشانههای اولیهی مسیر بهبود زخم را ارائه میدهند و به پزشکان کمک میکنند تا افرادی را که نیاز به مراقبتهای فوری یا مداخلهی زودهنگام دارند، شناسایی کنند.»
دینش کومار، استاد دانشگاه RMIT، دربارهی اهمیت اقتصادی این طرح توضیح داد که بیماریهای پای دیابتی سالانه حدود ۸۷۵ میلیون دلار هزینه به سیستم درمانی استرالیا تحمیل میکنند. او تأکید کرد که تشخیص زودهنگام زخمهای در معرض خطر با ابزار جدید، دسترسی به درمان بهموقع را بهبود میبخشد و هزینهها را کاهش میدهد.
دسترسی به متخصص برای ساکنان مناطق دورافتاده و روستایی همواره یک چالش جدی بوده است. راجنا اوگرین، پژوهشگر ارشد بولتون کلارک، گفت: «افراد مبتلا به دیابت در مناطق دورافتاده که خدمات درمانی را در خانه دریافت میکنند، دسترسی سریع به خدمات تخصصی پای دیابتی ندارند. یک ابزار قابل حمل و بدون نیاز به تماس مانند THERMUL میتواند تصمیمگیری در سطح متخصص را به محل زندگی بیماران ببرد.»
این پروژه که کار خود را با بودجهی اولیه مرکز ACADI آغاز کرده بود، بهتازگی ۴۹۰ هزار و ۵۳۹ دلار بودجه از برنامهی شتابدهندهی اقتصادی استرالیا و ۵۰ هزار دلار از صندوق اثبات مفهوم دانشگاه ملبورن دریافت کرده است.
به نظر شما استفاده از هوش مصنوعی در پزشکی تا چه حد میتواند هزینههای درمانی بیماران خاص را کاهش دهد؟
