مبلغ – در این میان، ضدانقلابیون ایرانی نیز به دنبال تصاحب این مکان هستند. برخی روحانیون و ایرانیان سکولار هم با ارسال پیام‌های غیرمستقیم به دولت آلمان، در پی به‌دست‌گرفتن مدیریت مسجد هستند. همچنین، طبق شنیده‌ها، سفیر سابق آلمان در ایران به دنبال برقراری ارتباط با یکی از بیوت علما بوده است تا درباره تعامل با ایشان در اداره این مسجد گفت‌وگو کند.
برای بررسی دقیق مسئله و یافتن راه‌حل مناسب، ضروری است ابتدا به دلایل تعطیلی مسجد پرداخته شود.
علت هجوم دولت آلمان به این مکان مقدس، نه رفت و آمد افراد مشکوک به این مسجد، نه اقدامات مخفیانه این مرکز و نه فعالیت‌های سیاسی آن بوده‌است؛ چراکه، از این منظر، نهایت فعالیت سیاسی مسجد، برگزاری مراسم سالگرد امام خمینی (قدس سره) بوده است و هیچگونه فعالیت مخفی یا غیرقانونی هم نداشته است. اساساً، هیچگونه اقدام سیاسی یا امنیتی در هیچ سطحی در آنجا صورت نگرفته است؛ مسئله‌ای که برای افراد مطلع، بسیار روشن است. شاهد این مدعا آن است که مسئولان ایالت هامبورگ همواره از این مسجد و مرکز به‌عنوان نگینی تابناک در شهر یاد کرده‌اند. همچنین، نهادهایی همچون وزارت آموزش‌وپرورش ایالت هامبورگ، مدارس را به بازدید از این مسجد به‌عنوان یکی از مراکز شاخص اسلامی و آشنایی با فضای عبادی و فرهنگی آن ترغیب می‌کردند. افزون بر این، حضور روزانه صدها گردشگر آلمانی و غیرآلمانی در این مسجد، گواه دیگری بر جایگاه برجسته این مرکز و نگاه مثبت مسئولان هامبورگ به آن بوده است.
از این منظر، دلیل اصلی تعطیلی مسجد را باید در هویت آن جست‌وجو کرد:
این مسجد، نمایندگیِ هویت دینی و گفتمان برخاسته از انقلاب اسلامی ایران را بر عهده داشته است.
اینکه دولت آلمان حاضر شده هزینه مادی و معنوی بسیار زیادی بپردازد و اصول آزادی ادیان، حقوق بشر و دیگر شعارهای خود را بدون هرگونه دلیل باورپذیری، زیر پا بگذارد تا چنین مسجدی تعطیل شود، نشان می‌دهد که مسئله را نه تنها باید فراتر از اختلافات معمول دید، بلکه بایستی در سطح جنگ‌های گفتمانی و تمدنی بررسی کرد.
بنابراین، راه‌حل مسئله صرفاً این نیست که مسجد به سکولارها، ضدانقلابیون یا جریان‌هایی که خود را بی‌طرف معرفی می‌کنند، واگذار شود. ارزش واقعی تلاش برای بازگشایی مسجد امام علی هامبورگ در احیای همان سطح از نمایندگی انقلاب اسلامی و گفتمان آن نهفته است؛ در غیر این صورت، صرف بازگشایی ساختمان، به‌تنهایی دستاوردی راهبردی نخواهد بود و چه بسا بسته بودن آن زیان کمتری داشته باشد.
ساختمان و مکان فیزیکی مسجد، هرچند ارزشمند، با صرف هزینه قابل تأمین است و امکان ساخت مسجد در نقاط دیگر نیز وجود دارد. چنان‌که در آلمان بیش از دو هزار مسجد وجود دارد که بسیاری از آن‌ها بزرگ‌تر، زیباتر یا برخوردار از امکانات بیشتری هستند؛ اما هیچ‌یک از آن‌ها اهمیت و جایگاه ویژه مسجد امام علی (علیه‌السلام) هامبورگ را ندارند.
ازاین‌رو، مسئله اصلی نه صرفاً بازگشایی یک ساختمان، بلکه احیای هویت و جایگاه گفتمانی آن است. تلاش برای بازگشایی این مسجد زمانی ارزش راهبردی واقعی پیدا می‌کند که به احیای همان هویتی بینجامد که این مکان را از دیگر مساجد متمایز کرده است.
