[ad_۱]
تحولات اخیر پیرامون فعالیتهای رسانهای عادل فردوسیپور و چالشهای پیش روی پلتفرم «فوتبال ۳۶۰»، بار دیگر توجه افکار عمومی و ناظران رسانهای را به خود جلب کرده است. این تنشها و محدودیتها را نباید صرفا به عنوان وقایعی منفرد یا ناشی از خصومتهای شخصی نگریست، بلکه این وضعیت تبلوری از یک چالش ساختاری عمیقتر در ایران امروز است: «تقابل میان انحصار رسانههای رسمی و ظرفیتهای خودجوش رسانههای نوین». در این میان، فردوسیپور از قالب یک «مجری ورزشی» سنتی فراتر رفته و به یک «کنشگر مستقل رسانهای» تبدیل شده است؛ گذاری که الگوهای سنتی ارتباطی (سلسلهمراتبی از بالا به پایین) را به سمت شبکههای افقی و توزیع شده هدایت میکند.
