به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در نگاه عرفانی، پوشش ظاهری میتواند مقدمهای برای رسیدن به «لباس تقوا» باشد؛ یعنی انسان علاوه بر پوشاندن عیوب ظاهری، در پی پوشاندن کاستیهای اخلاقی و آراستن روح خود نیز باشد. قرآن کریم نیز لباس را هم وسیلهای برای پوشاندن عیوب و هم عاملی برای زینت معرفی میکند و در نهایت، «لباس تقوا» را برتر میشمارد. از این منظر، راه درست در پوشش، حرکت در مسیر اعتدال است؛ نه اسراف و تجملگرایی و نه برهنگی افراطی، بلکه حفظ وقار، زیبایی و حریم انسان.
بنابر روایت ابنا، از خیابانهای پرتردد توکیو و پیادهروهای نیویورک گرفته تا بازارهای سنتی استانبول و مراکز لوکس دبی، نوع پوشش انسان معاصر به یکی از موضوعات پررنگ در رسانهها تبدیل شده است. پشت این حجم از رنگها، پارچهها و مدلهای گوناگون اما پرسش مهمی وجود دارد: پوشش انسان چه معنایی فراتر از ظاهر دارد؟
عرفان، که همواره تلاش میکند از ظاهر امور به حقیقت درونی آنها برسد، لباس را صرفاً یک نیاز جسمانی یا یک قرارداد اجتماعی نمیبیند؛ بلکه آن را نمادی از «پردهداری» و «حفاظت» از گوهر وجود انسان میداند. در عصر جهانیشدن نیز رسانهها به بزرگترین ویترین مد تبدیل شدهاند و پوشش را از یک امر بومی و سنتی به ابزاری جهانی برای بیان هویت، باور و حتی اعتراض تبدیل کردهاند.
پوشش متعارف؛ بازتابی از تنوع فرهنگهای انسانی
«متعارف بودن» یک نوع پوشش، در همه جوامع معنای یکسانی ندارد. آنچه در یک فرهنگ نشانه وقار و رسمیت محسوب میشود، ممکن است در فرهنگی دیگر جایگاه متفاوتی داشته باشد. برای نمونه، کتوشلوار مشکی در یک جامعه میتواند نماد رسمی بودن و وقار باشد، در جامعهای دیگر مانتوی بلند و روسری نشانه حیا و عفاف تلقی شود و در نقطهای دیگر، لباسهای رنگارنگ محلی، بیانگر شادی و تعلق قومی باشند.
با فراگیر شدن شبکههای اجتماعی، مرزهای سنتی میان این سبکها نیز تا حد زیادی کمرنگ شده است. امروزه ممکن است نوجوانی در تهران، جوانی در میلان و دانشجویی در سئول از سبکهای نزدیک به یکدیگر استفاده کنند؛ چراکه رسانهها و فضای مجازی در شکلگیری الگوهای جدید پوشش نقش تعیینکنندهای پیدا کردهاند.
این شباهت جهانی در پوشش میتواند زمینهای برای آشنایی و گفتوگوی بیشتر میان فرهنگها باشد، اما در عین حال این نگرانی را نیز ایجاد میکند که برخی هویتها و سنتهای اصیل محلی در برابر الگوهای فراگیر جهانی کمرنگ شوند. با این حال، عرفان برای فهم لباس به مد روز محدود نمیشود و به لایهای عمیقتر از این ظاهر توجه دارد.
لباس در نگاه عرفانی؛ از «ستر» تا «زینت»
در نگاه عارفان، لباس را میتوان نشانهای از دو مفهوم اساسی دانست: «ساتر»؛ یعنی پوشاننده عیوب، و «زانت»؛ یعنی آنچه زیبایی را آشکار میکند. انسان متعارف امروز نیز لباس را برای پوشاندن بدن و حفظ حرمت خود بر تن میکند، اما در لایهای عمیقتر، پوشش میتواند نمادی از جستوجوی انسان برای رسیدن به «خود برتر» باشد.
عرفان اسلامی بر این باور است که پوشش ظاهری، با وجود اهمیت و ضرورت خود، پایان مسیر نیست؛ بلکه میتواند مقدمهای برای پوشش باطنی باشد. در این مرحله، انسان تلاش میکند عیوب اخلاقی خود را بپوشاند و قلب و روح خویش را به صفات الهی بیاراید.
قرآن کریم نیز با اشاره به این دو جنبه، پوشش را در چارچوبی فطری و طبیعی برای انسان معرفی میکند:
برتری پوشش تقوا بر لباس ظاهری از منظر قرآن
«یَا بَنِی آدَمَ قَدْ أَنْزَلْنَا عَلَیْکُمْ لِبَاسًا یُوَارِی سَوْآتِکُمْ وَرِیشًا ۖ وَلِبَاسُ التَّقْوَیٰ ذَٰلِکَ خَیْرٌ»
«ای فرزندان آدم! همانا ما برای شما لباسی فرو فرستادیم که اندامهای زشت شما را میپوشاند و مایهی زینت شماست، و لباس پرهیزگاری بهتر است.» (۱)
این آیه چارچوب مهمی برای نگاه عرفانی به مقوله پوشش ارائه میکند. «ریش» به معنای زینت و زیبایی و «موارات سوءات» به معنای پوشاندن عیوب است؛ اما قرآن در ادامه از مرتبهای برتر سخن میگوید و آن را «لباس تقوا» مینامد؛ پوششی معنوی که روح انسان را دربرمیگیرد.
در دنیایی که صنعت مد گاه بر نمایش بدن و جلوههای ظاهری تأکید میکند، عرفان توجه انسان را به این حقیقت جلب میکند که باارزشترین پوشش، محافظت روح از آلودگیهای اخلاقی است. البته این امر به معنای نادیده گرفتن پوشش ظاهری نیست؛ بلکه پوشش جسمانی میتواند نخستین مرحله حرکت انسان به سوی این کمال معنوی باشد.
پوشش در عصر رسانه؛ مرز میان عرف و افراط
رسانههای مدرن نقش مهمی در تغییر مفهوم «متعارف» بودن پوشش ایفا کردهاند. یک سبک لباس ممکن است در شبکههای اجتماعی با سرعتی چشمگیر فراگیر شود؛ لباسی که زمانی عجیب به نظر میرسید، امروز به یک انتخاب رایج تبدیل شود و فردا جای خود را به مد تازهای بدهد.
این سرعت در تغییر الگوهای مد، انسان را در چرخهای دائمی از انتخاب، مقایسه و مصرف قرار میدهد و میتواند آرامش روانی او را تحت تأثیر قرار دهد. در برابر چنین فضایی، عرفان بر مفاهیمی مانند سادگی، اعتدال و ثبات تأکید میکند؛ یعنی پوششی که نه به اسراف منجر شود، نه زمینه تکبر و تفاخر را فراهم آورد و نه آنقدر نازک و نامناسب باشد که حریم عفاف را از میان ببرد.
در این میان، حجاب زنان مسلمان یکی از مهمترین موضوعات مرتبط با پوشش در جهان امروز است. رسانههای غربی در بسیاری از موارد حجاب را صرفاً به عنوان محدودیت معرفی کردهاند، اما در نگاه عرفانی و دینی، حجاب تنها یک تکه پارچه نیست؛ بلکه میتواند به عنوان عاملی برای حفظ شخصیت و کرامت زن در برابر نگاههای سطحی و هوسآلود دیده شود.
قرآن کریم در بیان پوشش زنان در برابر نامحرمان میفرماید:
پوشش و حفظ حریم اخلاقی انسان
«یَا أَیُّهَا النَّبِیُّ قُلْ لِأَزْوَاجِکَ وَبَنَاتِکَ وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یُدْنِینَ عَلَیْهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ ۚ ذَٰلِکَ أَدْنَیٰ أَنْ یُعْرَفْنَ فَلَا یُؤْذَیْنَ»
«ای پیامبر! به همسران و دخترانت و زنان مؤمنان بگو که پوششهای خود را بر خویش فروتر گیرند [تا اندامشان پوشیده ماند]؛ این برای اینکه شناخته شوند و آزار نبینند، نزدیکتر [به مصلحت] است.» (۲)
در این آیه، پوشش با مسئله حفظ حریم و مصون ماندن از آزار پیوند خورده است. از این منظر، هدف پوشش آن است که شخصیت و کرامت انسان تحتالشعاع ظاهر بدن قرار نگیرد و زن و مرد بتوانند در جامعه با هویتی فراتر از جذابیتهای جسمانی شناخته شوند.
زیبایی و رنگ؛ جلوهای از جمال الهی
پوشش متعارف فقط به پوشاندن بدن محدود نمیشود؛ زیبایی نیز همواره یکی از عناصر مهم لباس بوده است. انسان به صورت فطری زیبایی را دوست دارد و در نگاه اسلامی نیز پاکیزگی، آراستگی و بهرهگیری درست از نعمتهای الهی مورد توجه قرار گرفته است.
عارفان مسلمان بر این باورند که خداوند «جمیل» است و زیبایی را دوست دارد. بر همین اساس، استفاده از لباس پاکیزه، مرتب و زیبا که با شأن فرد و شرایط اجتماعی او تناسب داشته باشد، امری مذموم نیست؛ بلکه میتواند جلوهای از شکرگزاری نسبت به نعمتهای الهی باشد.
در جهان امروز نیز تنوع رنگها، طرحها و سبکهای پوشش، جلوههای متفاوتی از فرهنگهای انسانی را به نمایش میگذارد. لباس زیبا تا زمانی که به تفاخر، چشموهمچشمی و اسراف کشیده نشود، نه تنها با نگاه عرفانی منافاتی ندارد، بلکه میتواند انسان را به درک جلوهای از جمال الهی نزدیک کند.
قرآن کریم در این زمینه بر حفظ زینت در کنار دوری از اسراف تأکید کرده است:
آراستگی همراه با دوری از اسراف
«یَا بَنِی آدَمَ خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِدٍ وَکُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا ۚ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْمُسْرِفِینَ»
«ای فرزندان آدم! زینت خود را نزد هر مسجدی [و هنگام عبادت] برگزینید، و بخورید و بیاشامید و اسراف نکنید، که او اسرافکاران را دوست نمیدارد.» (۳)
عرفان از این آیه میتواند برداشتی فراتر از معنای ظاهری آن داشته باشد. «مسجد» صرفاً یک ساختمان برای اقامه نماز نیست، بلکه میتوان آن را نمادی از عرصه زندگی و محل عروج روح انسان دانست. بنابراین، انسان در همه ابعاد زندگی باید آراستگی و وقار را حفظ کند، اما در این مسیر نباید گرفتار زیادهروی و اسراف شود.
بازگشت به اعتدال؛ راه سوم در میان دو افراط
پوشش متعارف در جهان امروز میان دو جریان متضاد قرار گرفته است؛ از یک طرف برهنگی و بدننمایی افراطی و از طرف دیگر سختگیریهای بیش از اندازه. رسانهها نیز گاه با برجسته کردن این دو قطب، به تشدید این تقابل کمک میکنند.
عرفان، در مقابل این دو رویکرد افراطی، بر «میانهروی» تأکید دارد. پوشش مطلوب از این منظر باید با فرهنگ، اقلیم و شرایط اجتماعی انسان هماهنگ باشد و در عین حال، مرزهای عفاف و کرامت را نیز حفظ کند.
پوشش متعارف با نگاه عرفانی، پوششی است که انسان را به یاد «لباس تقوا» بیندازد؛ همان پوششی که چشم را از نگاه ناپاک، گوش را از شنیدن غیبت، زبان را از دروغ و دل را از کینه بازمیدارد.
در چنین نگاهی، یک مانتوی ساده، یک کتوشلوار معمولی یا هر لباس متناسب دیگری میتواند چیزی فراتر از یک انتخاب روزمره باشد؛ نمادی از تلاش انسان برای حفظ کرامت، وقار و حرکت از ظاهر به سوی باطن.
اگر رسانهها نیز به جای تبدیل مد و پوشش به یک کالای صرفاً مصرفی، به ابعاد فرهنگی، اخلاقی و معنوی آن توجه کنند، «پوشش متعارف» میتواند از یک موضوع چالشبرانگیز اجتماعی فراتر رفته و به یکی از زیباترین جلوههای پیوند میان هویت، فرهنگ و معرفت الهی در جهان تبدیل شود.
پینوشتها:
۱. سوره اعراف، آیه ۲۶
۲. سوره احزاب، آیه ۵۹
۳. سوره اعراف، آیه ۳۱
