محمدجواد ظریف در یادداشتی در موسسه پایاب نوشت: «در ۱۱ مارس ۲۰۲۶، شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۱۰۱۱۹مین نشست خود قطعنامه ۲۸۱۷ را با ۱۳ رای موافق، بدون رای مخالف و با ۲ رای ممتنع (چین و روسیه) به تصویب رساند. این قطعنامه که مدعی حفظ اصول منشور ملل متحد و بازگرداندن ثبات منطقه‌ای در میانه جنگی روبه‌گسترش در غرب آسیا بود، در عمل دچار کژتابی عمیق دیپلماتیک شد و ژرف‌ترین آسیب‌شناسی‌های ساختاری نظم بین‌المللی پس از ۱۹۴۵ را عیان ساخت. شورای امنیت در این متن، جمهوری اسلامی ایران را به دلیل «حملات فاحش» علیه کشورهای عربی خلیج فارس و اردن و نیز ایجاد مانع در دریانوردی تنگه هرمز به شدت محکوم کرد، اما در برابر تجاوز نظامی مشترک ایالات متحده و اسرائیل علیه ایران در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، سکوتی کامل و کرکننده پیشه ساخت.
