به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از عصر ایران؛ در جریان جنگ جهانی دوم، ارتش شوروی یکی از عجیب‌ترین و بحث برانگیزترین سلاح‌های این جنگ را توسعه داد؛ سگ‌هایی که برای دویدن به زیر تانک‌های دشمن و حمل مواد منفجره آموزش دیده بودند.
ایده این بود که از توانایی سگ‌ها برای حرکت سریع در زیر خودروهای زرهی استفاده شود؛ جایی که یک خرج انفجاری می‌توانست به بخش آسیب‌پذیر زیرین تانک صدمه بزند.
این برنامه خیلی زود یک نقص اساسی را آشکار کرد. سگ‌ها در اطراف تانک‌های شوروی آموزش دیده بودند که بسیاری از آن‌ها از موتورهای دیزلی استفاده می‌کردند، در حالی که تانک‌های آلمانی عموما به موتورهای بنزینی مجهز بودند.
از آن‌جا که سگ‌ها تا حد زیادی به حس بویایی خود متکی بودند، برخی از آن‌ها به بوی آشنای خودروهای شوروی عادت کرده بودند. در میدان نبرد، این موضوع باعث شد بعضی از سگ‌ها به سمت تانک‌های شوروی بدوند، نه تانک‌های آلمانی که قرار بود به آن‌ها حمله کنند.
نخستین گروه اعزامی به جبهه شامل ۳۰ سگ بود. تنها ۴ سگ توانستند مواد منفجره خود را در نزدیکی تانک‌های آلمانی منفجر کنند، در حالی که ۶ سگ به سمت مواضع شوروی بازگشتند و همان‌جا منفجر شدند و شماری از سربازان شوروی را کشتند یا زخمی کردند. تعدادی دیگر نیز هدف گلوله قرار گرفتند یا به اسارت درآمدند. نتایج ضعیف این عملیات نشان داد که آموزش سگ‌ها در شرایط واقعی میدان نبرد تا چه اندازه ناکارآمد بوده است.
این برنامه بعدها محدودتر شد، اما به دستمایه‌ای برای تبلیغات آلمان نیز تبدیل شد؛ تبلیغاتی که این سلاح غیرمعمول شوروی را نشانه‌ای از استیصال و شکست نظامی معرفی می‌کرد.
منابع شوروی بعدها مدعی شدند که سگ‌های ضدتانک حدود ۳۰۰ تانک آلمانی را منهدم یا آسیب‌پذیر کرده‌اند، هرچند بسیاری از مورخان این رقم را زیر سوال برده و آن را اغراق‌آمیز یا تبلیغاتی دانسته‌اند. با این حال، نمونه‌هایی از موفقیت‌های مستند نیز وجود دارد؛ ازجمله حملاتی که در آن گروه‌هایی از سگ‌ها به چند تانک آلمانی آسیب وارد کردند.
برنامه سگ‌های ضدتانک همچنان یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های آزمایش‌های نظامی در جریان جنگ جهانی دوم به شمار می‌رود؛ نمونه‌ای که نشان می‌دهد چگونه یک ایده ظاهرا هوشمندانه می‌تواند زمانی شکست بخورد که تفاوتی مهم میان شرایط آموزش و واقعیت میدان نبرد نادیده گرفته شود.
۲۵۹
