در حالی که بسیاری آغاز عصر گوشی های هوشمند را با آیفون یا نخستین گوشی های اندرویدی می دانند، تاریخ فناوری روایت دیگری دارد. در سال ۱۹۹۲، IBM نمونه اولیه این دستگاه را با نام رمز Angler معرفی کرد و پس از دو سال توسعه، محصول نهایی با نام Simon Personal Communicator در ۱۶ اوت ۱۹۹۴ وارد بازار آمریکا شد. این دستگاه توسط شرکت میتسوبیشی الکتریک ساخته و از طریق اپراتور BellSouth عرضه شد.
به گزارش تابناک به نقل از عصرایران؛ برخلاف تلفن های همراه رایج آن دوران که تنها برای برقراری تماس طراحی شده بودند، سایمون امکاناتی را در اختیار کاربران قرار می داد که امروزه در همه گوشی های هوشمند بدیهی به نظر می رسند. این دستگاه به یک صفحه نمایش لمسی مقاومتی مجهز بود که با قلم یا حتی انگشت قابل استفاده بود و برنامه هایی مانند تقویم، دفترچه تلفن، ماشین حساب، یادداشت، ساعت جهانی و مدیریت قرارهای ملاقات را در خود جای داده بود. همچنین کاربران می توانستند ایمیل ارسال کنند، فکس بفرستند و دریافت کنند و از قابلیت پیجر نیز بهره ببرند.
از نظر سخت افزاری، سایمون دستگاهی بزرگ و سنگین محسوب می شد. نمایشگر تک رنگ، پردازنده ۱۶ مگاهرتزی، حافظه محدود و باتری با دوام نه چندان زیاد، از محدودیت های طبیعی فناوری آن دوران بودند. قیمت اولیه آن نیز حدود ۸۹۹ دلار بود که برای بسیاری از کاربران رقم بالایی به شمار می رفت. همین عوامل باعث شد این محصول تنها تا سال ۱۹۹۵ در بازار باقی بماند و حدود ۵۰۰۰۰ دستگاه از آن به فروش برسد.
با وجود موفقیت تجاری محدود، بسیاری از کارشناسان امروز IBM Simon را نخستین گوشی هوشمند واقعی جهان می دانند؛ دستگاهی که سال ها پیش از رواج اینترنت همراه و فروشگاه های نرم افزاری، ایده ترکیب تلفن همراه و رایانه جیبی را عملی کرد. بسیاری از قابلیت هایی که اکنون در میلیاردها گوشی هوشمند وجود دارند، نخستین بار در همین محصول به نمایش گذاشته شدند.
امروزه نمونه هایی از IBM Simon در موزه های فناوری و مجموعه های شخصی نگهداری می شوند و این دستگاه به عنوان یکی از مهم ترین نقاط عطف تاریخ ارتباطات دیجیتال شناخته می شود. اگرچه سایمون هرگز به موفقیت تجاری آیفون یا گوشی های اندرویدی نرسید، اما بسیاری از مفاهیم پایه ای که امروزه از یک گوشی هوشمند انتظار داریم، بیش از ۳۰ سال پیش در همین دستگاه شکل گرفته بود.
