به گزارش خبرنگار بین الملل تابناک، «سینا عضدی» مدیر برنامه خاورمیانه دانشگاه جورج تاون آمریکا در مقاله ای در نشریه بولتن دانشمندان اتمی به بررسی وضعیت آتی برنامه هسته ای ایران پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
ایران اکنون با یکی از سرنوشت‌سازترین تصمیم‌های هسته‌ای خود روبه‌رو است. در کمتر از یک سال، ایالات متحده دو بار برای نابودی زیرساخت‌های کلیدی و جلوگیری از دستیابی تهران به سلاح هسته‌ای، از نیروی نظامی استفاده کرده است.
این حملات با وارد آوردن آسیب‌های شدید به ظرفیت غنی‌سازی اورانیوم ایران، برنامه هسته‌ای این کشور را به عقب رانده‌اند. با این حال، این حملات نتوانسته‌اند دانش علمی، ظرفیت صنعتی و انگیزه‌های سیاسی‌ای را که طی چندین دهه از این برنامه پشتیبانی کرده‌اند، از میان ببرند.
با وجود این، حملات اخیر ضعف راهبرد پیشین ایران را آشکار کردند؛ راهبردی که بر این تصور استوار بود که تهران با پیشبرد برنامه هسته‌ای خود، اما باقی ماندن در پایین‌تر از آستانه ساخت سلاح هسته‌ای، عملاً می‌تواند حملات دشمنانش را بازدارد. این راهبرد شکست خورد.
اکنون تهران باید میان سه گزینه اصلی یکی را انتخاب کند: برنامه هسته‌ای خود را برچیند، آن را به سمت تولید سلاح هسته‌ای سوق دهد، یا ظرفیت بالقوه هسته‌ای خود را بازسازی کند، در حالی که همچنان پایین‌تر از آستانه تولید سلاح باقی بماند.
با وجود شکست آشکار راهبرد قبلی در بازداشتن دشمنان خارجی، گزینه سوم همچنان محتمل‌ترین مسیر است. برچیدن برنامه هسته‌ای مستلزم چشم‌پوشی ایران از سه دهه سرمایه‌گذاری فناورانه در ازای تضمین‌های خارجی نامطمئن برای تأمین سوخت هسته‌ای خواهد بود.
در مقابل، حرکت به سمت تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای، حملات نظامی بیشتری را به دنبال خواهد داشت و مسابقه تسلیحات هسته‌ای را در خاورمیانه شعله‌ور خواهد کرد.
اما بازسازی ظرفیت بالقوه هسته‌ای، راهبردی است که ایران پیش‌تر آن را آزموده است؛ راهبردی که به تهران اجازه می‌دهد استقلال فناورانه و اهرم‌های قدرت خود را حفظ کند، بی‌آنکه ناچار باشد هزینه‌های فوری دستیابی به زرادخانه هسته‌ای را بپردازد.
۱. برچیدن برنامه هسته‌ای
نخستین گزینه ــ و در عین حال کم‌احتمال‌ترین گزینه ــ به چیزی شباهت دارد که به «الگوی لیبی» معروف است.
بر اساس این الگو، لیبی موافقت کرد بخش‌های مهمی از زیرساخت هسته‌ای خود را برچیند و تجهیزات حساس غنی‌سازی را به خارج از کشور منتقل کند. در مقابل، قرار بود تحریم‌ها کاهش یابد و روابط این کشور با غرب بهبود پیدا کند.
اگر چنین الگویی درباره ایران اجرا شود، تهران باید تأسیسات غنی‌سازی خود را برچیند و از غنی‌سازی داخلی اورانیوم صرف‌نظر کند. در مقابل، انتظار خواهد داشت تحریم‌ها به‌طور گسترده لغو شوند، امکان تجارت فراهم شود، به راکتورهای هسته‌ای غیرنظامی دسترسی پیدا کند و تأمین سوخت هسته‌ای از خارج برای آن تضمین شود.
در نگاه نخست، این سناریو جذاب به نظر می‌رسد؛ زیرا ایران را دوباره به اقتصاد بین‌المللی پیوند می‌دهد و زیرساخت هسته‌ای غیرنظامی آن را نیز در بر می‌گیرد.
این گزینه همچنین نگرانی اصلی واشنگتن درباره گسترش تسلیحات هسته‌ای را برطرف می‌کند؛ زیرا ظرفیت ایران برای تولید مواد شکافت‌پذیر مورد نیاز ساخت سلاح هسته‌ای را به‌شدت کاهش می‌دهد.
با این حال، در عمل دلایل متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد پذیرش برچیدن کامل ظرفیت غنی‌سازی برای تهران بسیار دشوار خواهد بود.
نخست آنکه رهبران ایران مدت‌هاست پرونده لیبی را نه یک الگوی موفق، بلکه هشداری درباره هدف گسترده‌تر غرب برای تغییر رژیم‌ها تلقی می‌کنند.
آیت‌الله علی خامنه‌ای، رهبر فقید ایران، در خطبه‌ای در سال ۲۰۱۱ به‌شدت از معمر قذافی به دلیل برچیدن برنامه هسته‌ای لیبی انتقاد کرد. او با اشاره به این اقدام گفت قذافی «تمام تجهیزات هسته‌ای خود را جمع‌آوری کرد، در پی تهدیدهای توخالی، آنها را روی یک کشتی بار زد و تحویل غربی‌ها داد و به آنها گفت: بگیرید! سپس آنها تصمیم گرفتند به لیبی حمله کنند و نفتش را تصاحب کنند.»
از دیدگاه رهبران ایران، درس این تجربه روشن بود: برچیدن برنامه هسته‌ای امنیت پایدار ایجاد نکرد؛ برعکس، پس از آنکه لیبی اهرم چانه‌زنی خود را از دست داد، آسیب‌پذیرتر شد.
این نگرانی با بدبینی عمیق و ریشه‌دار تهران نسبت به اعتبار تعهدات آمریکا و تضمین‌های خارجی تقویت می‌شود.
برای مثال، در فوریه ۲۰۱۰، علی‌اکبر صالحی، رئیس وقت سازمان انرژی اتمی ایران ــ نهاد اصلی دولتی مسئول نظارت و اداره زیرساخت‌های هسته‌ای غیرنظامی و دفاعی ایران ــ به رئیس‌جمهور وقت، محمود احمدی‌نژاد، توصیه کرد که ایران غنی‌سازی اورانیوم تا سطح ۲۰ درصد را برای تولید سوخت راکتور تحقیقاتی تهران آغاز کند.
این راکتور با توان حرارتی پنج مگاوات، ساخت آمریکا بود و در شمال تهران قرار داشت.
صالحی هشدار داده بود که ایران نمی‌تواند فرض کند کشورهای دیگر به‌طور مستمر سوخت مورد نیاز را تأمین خواهند کرد. او همچنین استدلال می‌کرد که تمام شدن سوخت راکتور، برای کشور مایه «آبروریزی» خواهد بود.
بنابراین، حفظ توانایی بومی غنی‌سازی نه‌تنها یک دستاورد فناورانه برای ایران تلقی شده، بلکه راهی برای جلوگیری از وابستگی به منابع خارجی نیز بوده است.
تجربه توافق برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) نیز این برداشت را تقویت کرده است.
هنگامی که ایران و ایالات متحده در سال ۲۰۱۵ توافق هسته‌ای را امضا کردند، بسیاری از مقام‌ها و جریان‌های سیاسی در تهران، از جمله آیت‌الله خامنه‌ای، همچنان نسبت به پایبندی واشنگتن به تعهدات خود در چارچوب این توافق تردید داشتند.
هنگامی که دولت نخست دونالد ترامپ از توافق هسته‌ای ایران خارج شد، مخالفان توافق دیدگاه خود را تأییدشده تلقی کردند.
از نگاه تهران، این رویداد نشان داد که حتی توافقی مذاکره‌شده و مورد تأیید دولت مستقر آمریکا نیز می‌تواند با روی کار آمدن دولت بعدی لغو شود.
با توجه به این تجربه نزدیک، بسیار بعید به نظر می‌رسد که ایران حاضر شود برنامه غنی‌سازی خود را در ازای وعده لغو تحریم‌ها یا تأمین سوخت هسته‌ای برچیند.
۲. تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای
در سناریوی دوم، که احتمال آن کمتر است، ممکن است رهبران ایران به این نتیجه برسند که کشورشان تاکنون تمام هزینه‌های نزدیک شدن به آستانه هسته‌ای را پرداخته است؛ از جمله تحریم‌ها، خرابکاری‌ها، انزوای دیپلماتیک و دو جنگ، بی‌آنکه از مزایای بازدارندگیِ برخورداری واقعی از سلاح هسته‌ای بهره‌مند شده باشد.
از این منظر، ادامه ماندن در فاصله‌ای اندک از ساخت بمب ممکن است دیگر راهبردی پایدار به نظر نرسد و تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای تنها گزینه برای احیای بازدارندگی تلقی شود.
اگرچه تهران ممکن است تلاش کند با استفاده از مواد هسته‌ای باقی‌مانده، به‌سرعت یک سلاح هسته‌ای تولید کند، اما دستیابی به حتی یک بمب لزوماً به معنای ایجاد یک بازدارندگی هسته‌ای معتبر نخواهد بود.
بنابراین، اگرچه تسلیحاتی‌کردن و بازسازی برنامه هسته‌ای دو گزینه کاملاً متضاد و غیرقابل جمع نیستند، تفاوت اصلی آنها در هدفی است که تهران دنبال می‌کند.
از زمان حملات هفتم اکتبر علیه اسرائیل و وخامت محیط راهبردی منطقه، درخواستهای عمومی برای بازنگری در دکترین هسته‌ای تهران افزایش یافته است.
یک سال بعد، در اکتبر ۲۰۲۴، هم‌زمان با دور دوم تبادل موشک‌ها و پهپادها میان ایران و اسرائیل، ۳۹ نماینده مجلس ایران به‌طور علنی از آیت‌الله خامنه‌ای خواستند اجازه بازنگری در دکترین دفاعی کشور را صادر کند.
به نظر می‌رسید افکار عمومی نیز به سمت حمایت از تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای تغییر جهت داده است.
یک نظرسنجی که بین فوریه تا مه ۲۰۲۴ انجام شد، نشان داد بیش از ۶۹ درصد پاسخ‌دهندگان ایرانی از دستیابی کشورشان به سلاح هسته‌ای حمایت می‌کنند.
تا اوت ۲۰۲۵، این رقم به ۷۳ درصد افزایش یافته بود.
ممکن است اکنون رهبران جدید ایران به این نتیجه برسند که برخورداری از بازدارندگی هسته‌ای برای جلوگیری از تجاوز خارجی در آینده ضروری است.
تصمیم برای عبور از آستانه هسته‌ای، برای تهران مسیری با ریسک بالا و دستاورد احتمالی بالا خواهد بود.
در عمل، اگر تهران بتواند ذخایر اورانیوم غنی‌شده ۶۰ درصدی خود را بازیابی کند، نابودی زیرساخت‌های غنی‌سازی لزوماً امکان انجام یک آزمایش هسته‌ای در آینده را از بین نخواهد برد.
این ذخایر ممکن است همچنان حاوی مقدار کافی مواد شکافت‌پذیر برای ساخت یک وسیله هسته‌ای ابتدایی باشند؛ هرچند ایران همچنان باید اورانیوم با غنای بالا را به شکلی قابل استفاده در سلاح تبدیل کند، مجموعه انفجاری عملیاتی بسازد و محل آزمایش زیرزمینی را آماده کند.
یک آزمایش هسته‌ای می‌تواند موجی از شوک‌های سیاسی را در سراسر منطقه ایجاد کند.
اما سناریوی تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای خطر آغاز مسابقه تسلیحات هسته‌ای در خاورمیانه را نیز به همراه دارد.
مقام‌های سعودی بارها تهدید کرده‌اند که اگر ایران به بمب هسته‌ای دست یابد، عربستان نیز سلاح هسته‌ای خود را تهیه خواهد کرد.
این وضعیت ایران را وارد رقابت تسلیحاتی هسته‌ای با عربستان سعودی و اسرائیل خواهد کرد؛ دو طرفی که از قدرت نظامی متعارف برتر، منابع مالی بیشتر و ائتلاف‌های نظامی قدرتمندتری برخوردارند.
۳. بازسازی برنامه هسته‌ای
سومین سناریو، که از همه محتمل‌تر است، بازگشت به وضعیت آستانه‌ای پیش از ژوئن ۲۰۲۵ است؛ وضعیتی که در آن ایران ظرفیت هسته‌ای خود را بازسازی می‌کند، اما از عبور از خط نهایی و ساخت سلاح هسته‌ای خودداری می‌کند.
اطلاعات منتشرشده در دسترس عموم نشان می‌دهد که ایران به‌سرعت در حال بازسازی زیرساخت‌های هسته‌ای پیش از جنگ خود است و تلاش می‌کند تأسیسات غنی‌سازی مستحکم‌تری را در منطقه «کوه کلنگ» (Pickaxe Mountain) تکمیل کند.
تهران به‌جای کنار گذاشتن غنی‌سازی یا حرکت شتاب‌زده به سمت ساخت بمب، می‌تواند به دنبال احیای ظرفیت بالقوه هسته‌ای خود باشد؛ آن هم به شکلی که برنامه هسته‌ای در برابر حملات احتمالی آینده مقاوم‌تر شود.
بازسازی برنامه هسته‌ای ممکن است به‌تنهایی وسیله‌ای معتبر برای احیای بازدارندگی نباشد، بلکه تلاشی برای حفظ گزینه‌های هسته‌ای ایران و اجتناب از دو گزینه دیگر باشد.
حفظ وضعیت آستانه‌ای، نوعی راه‌حل میانه میان دو گزینه نامطلوب دیگر در اختیار ایران قرار می‌دهد.
برچیدن برنامه هسته‌ای به معنای تسلیم کردن یک مجموعه ملی هسته‌ای است که طی چندین دهه شکل گرفته است؛ آن هم در ازای لغو تحریم‌ها و دریافت تضمین‌های خارجی‌ای که رهبران ایران ذاتاً آنها را غیرقابل اعتماد می‌دانند.
این سناریو همچنین هزینه‌های نمادین قابل‌توجهی خواهد داشت.
در عرصه بین‌المللی، ممکن است چنین اقدامی به‌عنوان تسلیم شدن در برابر تهدیدهای نظامی تعبیر شود.
در داخل کشور نیز ممکن است این اقدام به‌عنوان چشم‌پوشی تحقیرآمیز از برنامه‌ای تلقی شود که دولت‌های متوالی ایران از آن به‌عنوان یک حق حاکمیتی و نماد نوسازی کشور دفاع کرده‌اند.
مسیر تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای نیز خطر رویارویی‌های نظامی مجدد، انزوای دیپلماتیک بیشتر و زنجیره‌ای از گسترش تسلیحات هسته‌ای در منطقه را به همراه دارد.
اما حفظ وضعیت آستانه‌ای، فضای بیشتری برای دیپلماسی در اختیار ایران قرار خواهد داد.
تهران می‌تواند با باقی ماندن در چارچوب پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) و پذیرش بازرسی‌های بین‌المللی گسترده و جدی، درباره محدودیت‌های برنامه هسته‌ای، ذخایر اورانیوم و بازرسی‌ها مذاکره کند.
در مقابل، ایران می‌تواند خواستار لغو قابل راستی‌آزمایی تحریم‌ها، گسترش تجارت و جذب سرمایه‌گذاری خارجی شود.
این انعطاف‌پذیری به‌ویژه پس از خسارت‌های عظیمی که تحریم‌ها و دو جنگ اخیر به اقتصاد ایران وارد کرده‌اند، می‌تواند ارزشمند باشد.
برآوردهای اولیه، میزان خسارت واردشده به اقتصاد ایران را تا ۲۷۰ میلیارد دلار تخمین زده‌اند.
با توجه به اینکه بازسازی کشور احتمالاً به سرمایه قابل‌توجهی نیاز خواهد داشت، تهران انگیزه‌های قدرتمندی برای دستیابی به لغو تحریم‌ها و دسترسی دوباره به بازارهای بین‌المللی خواهد داشت.
راهبرد حفظ وضعیت آستانه‌ای نه‌تنها به ایران اجازه می‌دهد اهرم‌های هسته‌ای خود را حفظ کند، بلکه این امکان را نیز فراهم می‌آورد که از طریق پذیرش محدودیت‌های مذاکره‌شده بر برنامه هسته‌ای، منابع اقتصادی مورد نیاز برای بازسازی و احیای کشور را تأمین کند.
۴. لحظه سرنوشت‌ساز
جنگ اخیر با ایالات متحده و اسرائیل درس‌های متفاوت و حتی متناقضی برای تهران به همراه داشته است.
وضعیت آستانه‌ای ایران نتوانست مانع حمله نظامی شود.
اما خود سلاح‌های هسته‌ای نقش بسیار اندکی در این درگیری داشتند یا اساساً نقشی ایفا نکردند. همچنین هیچ شواهد علنی وجود ندارد که نشان دهد ایالات متحده یا اسرائیل، با وجود برخی اظهارات نگران‌کننده درباره نابودی تمدن ایران، تهدید به استفاده از سلاح هسته‌ای کرده باشند.
تهران تا حد زیادی توانست با استفاده از حملات گسترده موشک‌های بالستیک متعارف، پهپادها و دیگر توانمندی‌هایی که در داخل کشور توسعه داده شده‌اند، پاسخ دهد.
بنابراین، ممکن است راهبردپردازان ایرانی به نتیجه‌ای متفاوت از طرفداران تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای برسند.
ایران به‌جای عبور از آستانه هسته‌ای و ورود به مسیری ناشناخته، ممکن است با حفظ ظرفیت بالقوه هسته‌ای خود و سرمایه‌گذاری در نیروهای نظامی متعارفِ بادوام‌تر و مؤثرتر، منافع بیشتری به دست آورد.
به‌ویژه موشک‌های بالستیک و پهپادها که در پاسخ نظامی ایران طی جنگ نقش محوری داشتند، می‌توانند در مرکز چنین راهبردی قرار گیرند.
نابودی تأسیسات هسته‌ای ایران ممکن است برای واشنگتن زمان خریده باشد، اما استفاده از نیروی نظامی به‌تنهایی نمی‌تواند چالش هسته‌ای ایران را حل کند.
اگر ایالات متحده بخواهد مانع شکل‌گیری زرادخانه هسته‌ای ایران شود، چالش اصلی سیاست‌گذاری آن، تغییر انگیزه‌هایی است که تهران را به انتخاب یکی از این مسیرها سوق می‌دهند.
هر توافق پایدار باید ترکیبی از این عناصر را در بر داشته باشد:
– محدودیت‌های قابل راستی‌آزمایی بر میزان غنی‌سازی اورانیوم و ذخایر آن؛
– بازرسی‌های بین‌المللی گسترده و مؤثر؛
– منافع اقتصادی ملموس در برابر پایبندی بلندمدت به محدودیت‌ها؛
– حفظ هزینه‌های قابل‌توجه برای هرگونه حرکت به سمت تسلیحاتی‌کردن برنامه هسته‌ای.
بدون چنین توافقی، حملات نظامی مکرر ممکن است برنامه هسته‌ای ایران را به تأخیر بیندازند، اما محاسبات و انگیزه‌هایی را که موجب تداوم این برنامه شده‌اند، حل‌وفصل نخواهند کرد.
حتی ممکن است این حملات در نهایت استدلال طرفداران سلاح هسته‌ای در ساختار سیاسی ایران را تقویت کنند؛ این استدلال که تنها سلاح هسته‌ای می‌تواند امنیتی پایدار برای کشور فراهم کند.
