در تهرانِ دهه ۵۰، همبرگر فقط یک غذای فوری و دمدستی نبود؛ برای بسیاری از شهروندان، مزهای تازه از زندگی مدرن شهری بود. یکی از نامهایی که در آن سالها با این تجربه گره خورده بود، «تاپس همبرگر» بود؛ رستورانی که شعبهای از آن در خیابان ولیعصر، روبهروی پارک ملت قرار داشت و شعبه دیگری در خیابان شاهآباد، در ساختمان آلومینیوم، مشتریان خود را پیدا میکرد. شعبه ونک، مقابل هتل هما نیز از پاتوقهای شناختهشده آن روزگار بود.
تاپس برای مشتریانش فقط به خاطر طعم همبرگرها جذاب نبود؛ شیوه آمادهکردن غذا نیز بخشی از خاطره آن بود. گفته میشود همبرگرها با دستگاههای اتوماتیک آماده میشدند؛ فناوریای که در آن زمان برای بسیاری از مردم تازه و تماشایی به نظر میرسید و تصویری از تهرانِ در حال تغییر و مدرنشدن را به نمایش میگذاشت.
صف مشتریان، بوی گوشت و نان، رفتوآمدهای خیابان ولیعصر و ساختمانهای تازهساز، همه بخشی از قاب این خاطره قدیمیاند. «تاپس همبرگر» حالا دیگر بخشی از تاریخ خوراک و خاطرات شهری تهران است؛ نامی که با شنیدنش، برای نسلهای قدیمیتر، تهرانِ پرجنبوجوش و متفاوت دهه ۵۰ دوباره زنده میشود.
لینک پیشنهادی
