به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از الاخبار، رژیم صهیونیستی در حال آمادهسازی برای برگزاری انتخابات پارلمانی در ۲۷ اکتبر آینده است؛ انتخاباتی که در ظاهر میان دو اردوگاه برگزار میشود: اردوگاه نخست به ریاست بنیامین نتانیاهو و ائتلاف او متشکل از احزاب راست و راست افراطی؛ و اردوگاه دوم متشکل از احزاب و فراکسیونهای چپ، میانه و حتی راست که دچار درگیریهای داخلی و پراکندگی هستند.
در این میان، احزاب عربی که انتظار میرود حدود ۱۰ درصد از ۱۲۰ کرسی کنست را به دست آورند، خارج از دایره محاسبات قرار دارند، به ویژه اینکه مشارکت آنها در ائتلافهای کابینه، در افکار عمومی صهیونیستها یک «خیانت» تلقی میشود.
اهمیت این انتخابات که در سرزمینهای اشغالی «سرنوشتساز» توصیف میشود، در این است که پس از ۳ سال جنگ مداوم در چندین جبهه برگزار میشود. البته خودِ این جنگها (در اصل تصمیمگیری، نتایج و پیامدهایشان) لزوماً محل اختلاف میان دو اردوگاه نیست.
نتانیاهو در رقابتهای انتخاباتی به دنبال قرار دادن موضوع امنیت در صدر مناقشات است و رقبایش امیدوارند که پروندههای داخلی را در اولویت نگه دارند و بر شکست کابینه در جلوگیری از فاجعه هفتم اکتبر تمرکز کنند. بنابراین، هیچ برنامه سیاسی از سوی جریانهای حاکم بر انتخابات در سرزمینهای اشغالی مربوط به استراتژیهای خروج از وضعیت جنگی وجود ندارد؛ گویی هر دو طرف بر ضرورت و درستی این وضعیت تأکید دارند و تنها بر سر عملکرد رژیم صهیونیستی در این جنگ و نحوه خروج از آن اختلاف نظر دارند.
با توجه به مشخص بودن نسبی آراء هر کدام از طیفهای انتخاباتی در سرزمینهای اشغالی، تلاشهای نتانیاهو و بسیاری از اجزای اردوگاهش بر تشکیل لیستها و ائتلافهایی متمرکز است که از همین حالا عبور از حد نصاب انتخاباتی را تضمین کنند، تا در صورت نرسیدن به آن درصد، آرای رأی دهندگانشان از دست نرود.
تمرکز نتانیاهو در شرایط کنونی رقابتهای انتخاباتی، بر تشکیل لیست حزبی است که تسلط کامل بر اکثر اعضای کنست از حزب خودش را تضمین کند و از هدر رفتن آراء راستگرایان در میان ائتلافها و لیستهای کوچک جدید جلوگیری کند.
طبق اکثر نظرسنجیها، در صورت برگزاری انتخابات در شرایط فعلی، بلوک نتانیاهو بیش از ۵۰ کرسی به دست نخواهد آورد که به معنای فاصله ۱۱ کرسی با اکثریت پارلمانی است. در مقابل، سهم اردوگاه رقیب، در صورت رسیدن به کرسیهای پیشبینی شده برای طرفهایش، میتواند به حدود ۶۱ کرسی برسد که تهدیدی برای نتانیاهو و اردوگاهش محسوب میشود و از همین حالا نشان میدهد که شکست آنها ممکن است حتمی باشد.
در این شرایط، نتانیاهو به جای جلوگیری از شکست، به دنبال کاهش دامنه آن است و تلاش میکند تا مانع از حرکت رأیدهندگان راستگرای «لیکود» به سمت احزاب راستگرای دیگر شود. وی راهکار این هدف را در رد هرگونه راهحل یا سازش در جبهههای جنگ و پایبندی به سقفهای عملیاتی بالا، با ترجیحِ نمایش تصاویر روزانه از کشتار و تشدید تنش در غزه یا کرانه باختری یا جبهه های دیگر است.
بنابراین، ادامه کشتار روزانه، بخشی اساسی از ابزارهای نبرد انتخاباتی نتانیاهو را تشکیل میدهد؛ چرا که در صورت توقف این عملیات، و تن دادن نتانیاهو به فشارها، شکست فجیع نتانیاهو «قطعی» خواهد بود.
با این حال، بلوک رقیب نتانیاهو حتی با فرض کسب اکثریت ۶۱ کرسی، همچنان از سهمخواهیهای سیاسی، رقابت داخلی، و شروط متقابل رنج میبرد. این موضوع حضور آنها در یک کابینه را برای هر کسی که مأمور تشکیل کابینه شود، دشوار میکند. شایان ذکر است که رقابت برای ریاست این اردوگاه همچنان بین گادی آیزنکوت، رئیس سابق ستاد کل ارتش، نفتالی بنت، نخستوزیر سابق، و آویگدور لیبرمن، وزیر جنگ سابق، در جریان است.
