خبرآنلاین: گاهی برای رسیدن به طلا، فقط قوی بودن کافی نیست؛ باید درست در همان لحظهای که همه چیز علیه توست، دوباره خودت را پیدا کنی. علی داوودی امروز در ناگویا دقیقاً همین کار را کرد؛ وزنهبرداری که تا همین چند وقت قبل حتی به ادامه مسیرش در این رشته شک کرده بود، امروز در یکی از نفسگیرترین رقابتهای دسته فوقسنگین، به مدال طلای بازیهای آسیایی چنگ زد.
داوودی در ماههای اخیر آن علی همیشگی نبود. نتایجش در مسابقات مختلف آنقدر مطابق انتظار پیش نرفته بود که خودش پیش از بازیهای آسیایی از روزهایی گفته بود که حتی به خداحافظی از وزنهبرداری فکر میکرد. او پیش از اعزام به ناگویا هم گفته بود که برایش مهم است بتواند در اوج از این رشته خداحافظی کند؛ جملهای که نشان میداد فشار و تردید تا چه اندازه به قهرمان فوقسنگین ایران نزدیک شده. به همین دلیل، شاید کمتر کسی حاضر بود پیش از آغاز رقابت فوقسنگین، طلای ناگویا را برای داوودی کنار بگذارد. مخصوصاً در دستهای که کوچکترین اشتباه میتواند تمام معادلات را به هم بریزد.
اما امروز، تخته ناگویا صحنه دیگری بود. داوودی در یک رقابت میلیمتری با وزنهبردار عراق، در مقطعی در جایگاه دوم قرار داشت و برای رسیدن به طلا نیاز به حرکتی داشت که هم از نظر فنی سنگین بود و هم از نظر روانی، چیزی فراتر از یک وزنه معمولی. او وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی را در حرکت دوضرب بالای سر برد، وزنهای که تنها یک کیلو با رکورد جهان فاصله داشت و همین حرکت، معادله مسابقه را به سود نماینده ایران تغییر داد. در نهایت داوودی با ثبت مجموع ۴۶۶ کیلوگرم قهرمان دسته ۱۱۰+ کیلوگرم بازیهای آسیایی ناگویا شد و دهمین طلای کاروان ایران را به نام خود ثبت کرد.
این فقط یک مدال طلا نبود، شاید مهمتر از خود مدال، داستان رسیدن به آن بود. داوودی از جایی به ناگویا رسید که خودش از فکر خداحافظی حرف میزد و امروز از همان تختهای بلند شد که برایش طلا به همراه داشت. او نه با فاصلهای امن و خیالی، بلکه در یک رقابت نزدیک و نفسگیر، وقتی در تعقیب رقیب عراقی بود، با یک وزنه ۲۶۰ کیلویی ورق را برگرداند. این همان نقطهای است که ورزش را از جدول رکوردها و اعداد جدا میکند؛ جایی که یک ورزشکار باید پیش از شکست دادن رقیب، تردیدهای خودش را شکست بدهد.
علی داوودی امروز فقط یک وزنه ۲۶۰ کیلویی را بالای سر نبرد، او سنگینی ماههای پر از ناکامی، تردید و حتی فکر خداحافظی را هم از روی شانههایش برداشت و با طلای ناگویا پایین آمد. گاهی قهرمان واقعی کسی نیست که هیچوقت به پایان فکر نکرده، کسی است که وقتی به پایان نزدیک شده، دوباره برای ماندن بلند میشود. علی داوودی امروز دوباره بلند شد.
۲۵۳ ۲۵۸
