فرهیختگان: فعلاً خبری از بازگشایی ورزشگاه آزادی نیست؛ براساس آخرین شنیده‌ها و برآورد اولیه برخی منابع، ممکن است وعده پایان عملیات بازسازی این استادیوم تا پایان سال هم محقق نشود و برخلاف وعده‌های قبلی، امکان بهره‌برداری کامل از این ورزشگاه تا آن زمان وجود نداشته باشد.
اصلاً آخرین باری که به ورزشگاه آزادی رفتید را یادتان هست؟ خیلی فکر نکنید؛ چند سالی می‌شود که مهم‌ترین ورزشگاه کشور به یک کارگاه تبدیل شده است. اگر روزی به هواداران استقلال و پرسپولیس می‌گفتند قرار است چهار دربی پیاپی خارج از تهران برگزار شود، قطعاً باور نمی‌کردند، اما حالا این اتفاق به واقعیت تبدیل شده و تلخ‌تر اینکه همچنان خبری از پایان این عملیات فرسایشی نیست.
نزدیک به سه سال است که مسئولان وعده می‌دهند، تاریخ اعلام می‌کنند و از نزدیک بودن پایان پروژه حرف می‌زنند، اما هر بار که موعد بازگشایی نزدیک می‌شود، تنها چیزی که می‌ماند وعده‌ای تازه است. در این میان، تیم ملی و هواداران استقلال و پرسپولیس بزرگ‌ترین قربانیان این بلاتکلیفی بوده‌اند؛ تیم‌هایی که از امتیاز میزبانی و حضور پرشور هوادارانشان در مهم‌ترین ورزشگاه کشور محروم شده‌اند و همچنان باید چشم‌انتظار تحقق وعده‌هایی باشند که یکی پس از دیگری عملی نشده‌اند.
اما واقعاً چه کسی باید پاسخگوی این وضعیت باشد؟ چرا بازسازی آزادی تا این اندازه طول کشیده و مسئولان هنوز برنامه‌ای شفاف و زمان‌بندی مشخصی برای پایان پروژه ارائه نکرده‌اند؟ بودجه بازسازی تاکنون چگونه هزینه شده است؟ تازه این در شرایطی است اگر ماجرای مسقف کردن ورزشگاه و الزام احتمالی کنفدراسیون فوتبال آسیا صحت داشته باشد، باید منتظر تأخیرهای بیشتری هم بود. فعلاً آزادی در بن‌بست وعده‌های تکراری گرفتار شده و هیچ‌کس نمی‌داند این انتظار چه زمانی به پایان می‌رسد.
