به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، استاد شهید مطهری در یکی از آثار خود به موضوع «مکتب انساندوستی بودن اسلام» اشاره کرده است که تقدیم شما فرهیختگان می شود.
انساندوستی و فلسفه بشردوستانه یعنی چه؟
آیا معنی انساندوستی، شخص انسان دوستی است؟
پس هر عاشقی که معشوق خود را دوست دارد انساندوست است. و یا اینکه همه انسانها را اعم از خوب و بد، صالح و طالح، ستمگر و عادل، عفیف و ناپاک همه را یکسان [دوست] داشته باشیم؟
و یا انساندوستی یعنی انسانیتدوستی و انسانیتدوستی یعنی راه انسانیت و هدف انسانیت را در خلقت، و کمال انسانیت را دوست داشته باشیم؟
علیدوستی انسانیتدوستی است، زیرا هیچ کس علی(ع) را به خاطر شخصش دوست نمیدارد.
به این جهت دوست میدارد که او تجسمی بود از انسانیت. او عالم بود، حقپرست بود، پاک بود، شجاع بود، حرّ بود، خصم ظالم و عون مظلوم بود، عادل بود، از خود گذشته بود، پرهیزکار بود، بنده حق بود، دوست حق بود، استثمارگر نبود، تنبل نبود، راحتطلب نبود، مجاهد بود.
یا باید انساندوست بود و یا انسانیتدوست. لومومبا و چومبه هر دو انسانند، یزید و امام حسین(ع) هر دو انسانند، ولی در دو قطب مخالف قرار گرفتهاند.
اگر این دو قطب را دوست [داشته] باشیم معنیاش این است: ما نسبت به انسانیت و ضدانسانیت بیتفاوتیم، پس انسانیتدوست نیستیم.
اسلام انسانیتدوستی دارد نه انساندوستی. یک نکته اساسی در اسلام این است که مکتب انسانیتدوستی است نه مکتب انساندوستی. اومانیسم، انساندوستی است و صلح کل است و این ضد انسانیتدوستی است.
منبع: یادداشتهای استاد مطهری، ج ۱، ص ۴۰۳
