خانه‌های تاریخی وقتی از زندگی روزمره جدا می‌شوند، کم‌کم به بناهایی خاموش تبدیل می‌شوند؛ فضاهایی که گذشته را در خود نگه داشته‌اند، اما دیگر نقشی در زندگی امروز ندارند. خانه مینودر در یزد، نمونه‌ای از تلاش برای تغییر این وضعیت است. این خانه حدود ۴۰۰ ساله، به دست دفتر معماری هارندی و هارندی مرمت شده و با تغییر کاربری به یک هتل بوتیک سه‌اتاقه، دوباره به چرخه استفاده بازگشته است؛ آن هم بدون اینکه هویت تاریخی‌اش به‌سادگی زیر لایه‌ای از طراحی تازه پنهان شود.
ماجرای خانه مینودر فقط به تغییر کاربری یک بنای قدیمی محدود نیست. در جریان مرمت، بخش‌هایی از معماری اصلی که زیر لایه‌های گچ و خاک پنهان شده بودند، دوباره آشکار شدند. طاق‌ها، فرورفتگی‌های دیوار و جزئیات تاریخی بنا، به معماران کمک کردند تا گذشته ساختمان را بهتر بشناسند و تصمیم‌های دقیق‌تری برای احیای آن بگیرند. در این پروژه، قرار نبوده همه‌چیز نو به نظر برسد یا عناصر تازه چنان طراحی شوند که با معماری قدیمی اشتباه گرفته شوند؛ برعکس، تلاش شده مرز میان گذشته و امروز قابل تشخیص باقی بماند.
در کنار حفظ ساختار تاریخی، نیازهای یک اقامتگاه امروزی نیز در طراحی مورد توجه قرار گرفته‌اند. راه‌پله مارپیچ فلزی، دسترسی به بخش‌هایی از بنا را ممکن می‌کند و تمهیداتی مانند رمپ و اتاق مناسب برای کاربران ویلچر، به دسترس‌پذیری فضا کمک می‌کنند. حیاط مرکزی، حوض و فواره نیز با شرایط اقلیمی یزد ارتباط دارند و در کنار شیشه‌های رنگی، تجربه‌ای از نور، سایه و خنکی را شکل می‌دهند.
خانه مینودر نشان می‌دهد که مرمت بناهای تاریخی لزوماً به معنای بازگرداندن آن‌ها به گذشته نیست؛ گاهی راه حفظ یک خانه قدیمی، پیدا کردن نقشی تازه برای آن در زندگی امروز است.
لینک پیشنهادی
