حدود ۲۰۰ میلیون سال پیش، زمین شاهد یکی از بزرگترین فاجعههای تاریخ خود بود. در رویداد انقراض پایان تریاس، حدود ۸۰ درصد از گونههای جانوری و گیاهی برای همیشه ناپدید شدند. این انقراض دستهجمعی معمولاً به فعالیتهای عظیم آتشفشانی نسبت داده میشود، اما پژوهشی جدید نشان میدهد موجود به ظاهر بیآزار و ساده، یعنی سرخس، نیز نقش مهمی در تشدید این فاجعه ایفا کرده است.
حدود ۲۰۱ میلیون سال پیش، منطقهای که امروز اقیانوس اطلس نامیده میشود، شاهد فعالیتهای عظیم آتشفشانی بود. این فورانها که دریاچههای گدازهای عظیمی را در منطقهای به وسعت چندین میلیون کیلومتر مربع ایجاد کردند، مقادیر خارقالعادهای از گازهای گلخانهای از جمله دیاکسید کربن (CO₂) و دیاکسید گوگرد (SO₂) را وارد جو کردند.
انتشار عظیم گازها، دمای زمین را به شدت افزایش داد (افزایش دمایی حدود ۳ تا ۴ درجه سانتیگراد) و منجر به تغییرات آبوهوایی شدیدی شد. پیامدهای این رویداد شامل افزایش سطح دریاها و اسیدی شدن اقیانوسها بود که بخش عظیمی از حیات دریایی مانند مرجانها و بسیاری از بیمهرگان را از بین برد. در خشکی نیز گرمای شدید و خشکسالی، جنگلهای عظیم و متنوع آن دوران را به شدت تضعیف کرد و زمینه را برای یک دگرگونی اساسی در پوشش گیاهی فراهم ساخت.
پس از نابودی جنگلها، گیاهانی که توانایی سازگاری با شرایط سخت و استرسزا را داشتند، فرصت گسترش یافتند. سرخسها، با سیستم ریشهای عمیق و مقاوم و توانایی تولیدمثل سریع، به سرعت مناطق وسیعی را در شمال غربی اروپای امروزی پوشاندند. این گسترش انفجاری سرخسها که به جهش سرخسها معروف است، نقطهی عطفی در روند انقراض بود.
