به گزارش تابناک؛ چه باور کنیم و چه نکنیم، تکرار روزانه بعضی عادت‌ها روی سلامت جسم و روان کودک اثرات منفی می‌گذارد. درمقابل، چند رفتار ساده وجود دارد که هر روز – از صبح تا شب – باید جدی گرفت تا به بخشی از سبک زندگی کودک تبدیل شود.
صبحانه کودک را حذف نکنید
صبح‌هایی که کودک دیر بیدار شده یا والد فرصت آماده کردن صبحانه ندارد، معمولا صبحانه اولین وعده‌ای است که حذف می‌شود. اما حذف صبحانه می‌تواند کودک را به سمت خوراکی‌های کم‌ارزش و در نهایت اضافه‌وزن سوق دهد.
زهرا اولادی، کارشناس تغذیه و رژیم‌درمانی می‌گوید: «اگر به طور رندوم وارد حیاط یک دبستان شوید، تعداد زیادی کودک چاق یا دارای اضافه‌وزن می‌بینید که چاقی تعداد زیادی از این کودکان محصول رفتار‌های نادرست والدین است؛ والدی که برای صبحانه وقت نمی‌گذارد یا به جای آن، کیک، بیسکویت، کلوچه و شکلات در کوله کودک می‌گذارد که ارزش غذایی ندارند و کودک را در معرض چاقی، دیابت و سایر بیماری‌ها قرار می‌دهند.»
اولادی می‌گوید: «بهتر است والد از شب قبل صبحانه را آماده کند. قرار هم نیست صبحانه مفصل باشد؛ نان و پنیر و گردو، ساندویچ تخم‌مرغ یا یک پاکت شیر گزینه‌های مناسبی هستند که پروتئین دارند و می‌توانند شروع خوبی برای روز کودک باشند.»
میان‌وعده را با هله‌هوله اشتباه نگیرید
کودک ممکن است بین وعده‌های اصلی گرسنه شود، اما هر میان‌وعده‌ای مجاز نیست. چیپس، پفک، شکلات، پاستیل، بیسکویت‌ها و نوشیدنی‌های شیرین اگر به گزینه ثابت روزانه تبدیل شوند، کیفیت رژیم غذایی کودک را پایین می‌آورند و ذائقه او را به طعم‌های بسیار شیرین یا شور عادت می‌دهند.
اولادی می‌گوید: «خیلی از والدین، کودک را در انتخاب میان‌وعده آزاد می‌گذارند! درحالی‌که مثلا کودک دبستانی که ارزش غذایی خوراکی‌ها را نمی‌داند. این والد است که باید خوراکی‌های سالم برای میان‌وعده کودک انتخاب کند؛ مثل یک عدد میوه به همراه هویج، نان و پنیر، یک پاکت شیر، تخم‌مرغ، مقداری از مغزها. این کارشناس تاکید می‌کند: «مواد غذایی کم‌فرآوری‌شده مثل غلات کامل، سبزی‌ها و میوه‌ها باید بیشتر مصرف شوند و قند‌های آزاد و نوشیدنی‌های شیرین باید محدود شوند.»
آب را جایگزین نوشیدنی‌های شیرین کنید
گاهی چیزی که والدین، کم‌اشت‌هایی می‌بینند، نتیجه خوردن و نوشیدن مداوم در طول روز است. نوشابه، آبمیوه صنعتی و سایر نوشیدنی‌های شیرین می‌توانند بدون ایجاد سیری مناسب، مقدار زیادی قند وارد رژیم غذایی کودک کنند. درحالی‌که کافی است آب، نوشیدنی اصلی کودک شود. اگر کودک به نوشیدنی‌های شیرین عادت کرده، کم کردن تدریجی دفعات مصرف و در دسترس قرار دادن آب، راه عملی‌تری است تا ممنوعیت ناگهانی آبمیوه‌های صنعتی.
کودک باید هر روز بازی کند
فعالیت بدنی کودک فقط در کلاس ورزش یا کلاس‌های آموزشی اتفاق نمی‌افتد. بازی در خانه، دویدن، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، بازی در پارک و هر فعالیتی که کودک را از نشستن طولانی بیرون بیاورد، بخشی از فعالیت بدنی است. اولادی می‌گوید: «یک کودک باید حداقل ۶۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا زیاد در روز داشته باشد. برای کودکان کوچک‌تر هم بر بازی و تحرک در طول روز توصیه می‌شود.» این کارشناس تغذیه و رژیم‌درمانی می‌گوید: «اگر کودک به ورزش خاصی علاقه ندارد، لازم نیست او را با اجبار به کلاس ورزشی بفرستید.»
تبلت، دوست یا پرستار کودک نیست
خیلی از والدین وقتی خسته‌اند یا عجله دارند، موبایل و تبلت را ساده‌ترین راه برای آرام کردن کودک می‌دانند؛ اما مشکل از جایی شروع می‌شود که این راه‌حل موقت به عادت روزانه تبدیل شود. خیلی از کودکان بیشتر از ۲ ساعت در روز پای تلویزیون و تبلت هستند و این زمان در تعطیلات بیشتر هم می‌شود. متخصصان می‌گویند راه‌حل، ممنوعیت کامل نیست. بلکه باید زمان استفاده را محدود کرد؛ مخصوصا موقع غذا خوردن و یک تا دو ساعت قبل از خواب.
هیچ چیز نباید جای خواب کودک را بگیرد
کودکی که شب دیر می‌خوابد و صبح به‌سختی بیدار می‌شود، ممکن است در طول روز بی‌حوصله و پرخاشگر باشد و تمرکز، توجه و یادگیری‌اش هم افت کند. مقدار خواب مورد نیاز کودک با سن او تغییر می‌کند، اما یک اصل ثابت است؛ ساعت خواب و بیداری باید تا حد امکان منظم باشد. صفحه‌نمایش هم نباید آخرین چیزی باشد که کودک قبل از خواب می‌بیند. بهتر است بین استفاده از موبایل و تبلت و زمان خواب یک تا دو ساعت فاصله باشد و جای آن را فعالیت‌های آرامی مثل کتاب خواندن بگیرد.
همه چیز به والدین بستگی دارد
کودک قرار نیست به تنهایی سبک زندگی سالم را یاد بگیرد. اگر صبحانه در خانه حذف می‌شود، والد مدام نوشیدنی شیرین می‌خورد، تلویزیون ساعت‌ها روشن است و تحرک خانواده به حداقل رسیده، نمی‌توان از کودک انتظار داشت به توصیه‌های سلامت عمل کند. عادت‌های سالم بیشتر از آنکه با دستور ساخته شوند، با تکرار و الگو گرفتن شکل می‌گیرند. باید ابتدا ببینیم آیا خودمان الگوی مناسبی برای کودک‌مان هستیم یا نه؟
