[ad_۱]
سینمای وحشت، تجربهی ترس واقعی را در محیطی ایمن و کنترلشده به مخاطب القا میکند. تماشاگر دوست دارد ارواح خبیثه را ببیند، با اجنه حرف بزند، همراه با قاتلهای زنجیرهای سر یک میز شام بخورد؛ اما همه این تجربهها تنها به یک شرط! آنهم اینکه هیچ آسیبی به کسی نرسد. تماشاگر دنبال آدرنالین است اما آدرنالینی که بدون هزینه بدست بیاید، دلیلی که باعث شده سینمای ژانر وحشت اینقدر بفروشد. در این میان اما سینمای مستقل ژانر وحشت شبیه پروژه جادوگر بلر همیشه آدرنالین بیشتری به مخاطب میدهد، چراکه تماشاگر اصلا فکرش را هم نمیکند که این دسته از آثار با چنین بودجهی کمی تا به این اندازه خودنمایی کنند. فیلم Obsession نیز در همین گروه قرار میگیرد. Obsession با بودجهی بسیار کم خود تا میتوانست فروخت، حالا جالب اینجاست که فیلمسازش تقریبا چیزی از فیلمسازی نمیداند! کم پیش میآید که چنین اتفاقی در سینما بیفتد.
