[ad_۱]
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در جام جهانی که بازیکنان دوتابعیتی و مهاجر نقش پررنگی در موفقیت تیمهای ملی ایفا کردهاند، دیدار مرحله یکهشتم نهایی میان کانادا و مراکش داستانی ویژه و متفاوت را در خود جای داده است.
یاسین بونو، دروازهبان تیم ملی مراکش و قهرمان ضربات پنالتی در پیروزی این تیم مقابل هلند، در سال ۱۹۹۱ در شهر مونترآل کانادا به دنیا آمد؛ جایی که پدرش در آن زمان استاد فیزیک دانشگاه بود.
خانواده او زمانی که بونو تنها سه سال داشت به کازابلانکای مراکش بازگشتند. دو دهه بعد، کشوری که او در آن متولد شده بود به سراغش آمد. بنیتو فلورو، سرمربی وقت تیم ملی کانادا که بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ هدایت این تیم را بر عهده داشت، شخصاً با او تماس گرفت.
با این حال، بونو که اکنون ۳۵ سال دارد، تنها چند هفته پس از آغاز کار فلورو در کانادا، در آگوست ۲۰۱۳ نخستین بازی ملی خود را برای مراکش انجام داد. او تاکنون ۹۴ بار پیراهن تیم ملی کشورش را بر تن کرده و دو مرتبه نیز مقابل کانادا به میدان رفته است؛ آخرین بار در جام جهانی قبلی که چهار سال پیش برگزار شد.
بونو در سال ۲۰۲۲ به شبکه تلویزیونی باشگاه سویا گفت: «بنیتو فلورو از من خواست برای کانادا بازی کنم، اما من در مراکش بزرگ شده بودم، در تیمهای پایه این کشور بازی کرده بودم و حتی سابقه حضور در تیم بزرگسالان را داشتم. بازی برای مراکش همیشه رویای من بود.»
جام جهانی قطر نقطه عطفی در دوران حرفهای بونو و تیم ملی مراکش بود. در چهار مسابقه نخست این تیم، تنها گلی که دریافت کرد، گل به خودی عجیب نایف آگرد در دیدار مرحله گروهی مقابل کانادا بود؛ مسابقهای که مراکش با نتیجه ۲ بر یک به سود خود پایان داد.
بونو در همان جام جهانی به دستاوردی کمنظیر نیز رسید. پس از تساوی بدون گل مقابل اسپانیا در مرحله یکهشتم نهایی، او دو پنالتی از سه ضربه حریف را مهار کرد و ضربه دیگر نیز به بیرون رفت تا مراکش بدون دریافت حتی یک گل در ضربات پنالتی راهی دور بعد شود.
پس از آن نیز با ثبت یک کلینشیت دیگر در پیروزی یک بر صفر مقابل پرتغال در مرحله یکچهارم نهایی نقش مهمی در صعود تیمش ایفا کرد. هرچند مراکش در نیمهنهایی با شکست ۲ بر صفر برابر فرانسه، مدافع عنوان قهرمانی، از رسیدن به فینال بازماند، اما بهترین عملکرد تاریخ یک تیم آفریقایی در جام جهانی را به ثبت رساند.
با این وجود، آن تورنمنت برای بونو از نظر روحی چندان آسان نبود. این دروازهبان متفکر و آرام بعدها اعتراف کرد که فشار و توجه گسترده رسانهها برایش دشوار بوده است.
او در گفتوگویی با روزنامه اسپانیایی «الپائیس» در سال بعد از جام جهانی گفت: «روزهای بسیار سختی را پشت سر گذاشتم. در جام جهانی اگر از نظر ذهنی آماده نباشید، همه چیز دشوار میشود. هر روز برنامهای یکسان دارید؛ تمرین، بازگشت به هتل و هیچ چیز دیگر. من دچار اضطراب شده بودم.»
او ادامه داد: «بازی مقابل کانادا، کشوری که در آن متولد شدهام، نگرانی خاصی ایجاد میکرد. میترسیدم اگر گل عجیبی دریافت کنم، مردم بگویند او کانادایی است. سپس باید مقابل اسپانیا بازی میکردیم؛ کشوری که سالها در آن زندگی و کار کرده بودم. جام جهانی برای من آسان نبود و بعد از آن هم موفقیتهای بزرگ از راه رسیدند؛ موفقیتهایی که برای مواجهه با آنها آمادگی کامل نداشتم.»
این تضادها و چالشها در سراسر زندگی و دوران حرفهای بونو وجود داشتهاند. اگرچه خانواده او از وضعیت مالی مناسبی برخوردار بودند اما دوران کودکیاش را در محلهای ساده در کازابلانکا سپری کرد و فوتبال را در خیابانها آموخت.
او در مصاحبهای در سال ۲۰۱۹ گفته بود: «در یک پارکینگ بازی میکردیم. از سطلهای زباله به عنوان دروازه استفاده میکردیم. چون تیر افقی وجود نداشت، فقط اجازه داشتیم با بغل پا شوت بزنیم. دروازه دیگر روی دیوار نقاشی شده بود و هر چقدر میخواستیم میتوانستیم به سمت آن شوت بزنیم.»
کودکی بونو همچنین با سفرهایی به شهر ساراگوسای اسپانیا همراه بود؛ جایی که برخی اعضای خانوادهاش در بازارها محصولات مراکشی میفروختند. او در کازابلانکا به آکادمی باشگاه وداد پیوست و خیلی زود به تیم بزرگسالان راه یافت.
در ۱۷ سالگی مدتی را در باشگاه نیس فرانسه سپری کرد، اما نتوانست با شرایط جدید سازگار شود و به مراکش بازگشت. در ۲۰ سالگی در فینال لیگ قهرمانان آفریقا برای وداد به میدان رفت.
بنیتو فلورو در سال ۲۰۱۲ سرمربی وداد بود؛ همان زمانی که انتقال بونو به اتلتیکومادرید انجام شد. با این حال او هرگز برای تیم اصلی اتلتیکو بازی نکرد. سپس دورهای پرنوسان را به صورت قرضی در رئال ساراگوسا پشت سر گذاشت. صعود با خیرونا به لالیگا در سال ۲۰۱۷، یک سال پس از پیوستن به این باشگاه، نقطه عطف مهمی در پیشرفت حرفهای او بود.
بونو درباره ویژگیهای شخصیتی خود گفته است: «ذهنیت قدرتمندی دارم، سخت کار میکنم و سعی میکنم آرامش خودم را حفظ کنم. میدانم چگونه برای فرصت مناسب صبر کنم و از آن استفاده کنم. چالش ترک مراکش و ساختن یک حرفه موفق در اسپانیا را پذیرفتم.»
او همچنین معتقد است تولدش در کانادا به سازگاری بهترش در اروپا کمک کرده است: «شاید کانادایی بودنم باعث شد راحتتر در جامعه اروپایی جا بیفتم. برخلاف برخی بازیکنان آفریقایی که به دلیل ندانستن زبان در خانه میمانند، من توانستم ارتباطات بیشتری برقرار کنم.»
در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه، بونو ذخیره منیر محمدی بود، اما تا جام ملتهای آفریقا ۲۰۱۹ به دروازهبان شماره یک مراکش تبدیل شد. در همان تورنمنت نیز یکی از معدود شکستهایش در ضربات پنالتی رقم خورد؛ جایی که مراکش مقابل بنین در مرحله یکهشتم نهایی حذف شد.
پس از پیوستن به سویا در سال ۲۰۱۹، او بار دیگر برای رسیدن به ترکیب اصلی مجبور به صبر شد. فرصت بزرگش در مراحل پایانی لیگ اروپا ۲۰۲۰ از راه رسید. بونو در پیروزی یک بر صفر مقابل وولورهمپتون در مرحله یکچهارم نهایی یک پنالتی مهار کرد و سپس در دیدارهای برابر منچستریونایتد و اینتر نیز درخشان ظاهر شد تا سویا قهرمان شود.
در ادامه، بونو در فصل ۲۲-۲۰۲۱ عنوان بهترین دروازهبان لالیگا را به دست آورد؛ افتخاری که او را بالاتر از تیبو کورتوا، مارک آندره تراشتگن و یان اوبلاک قرار داد. شش ماه پس از جام جهانی قطر، او بار دیگر در لیگ اروپا خوش درخشید و با مهار دو پنالتی سرنوشتساز مقابل رم، نقش مهمی در قهرمانی سویا ایفا کرد.
با وجود جایگاهش در سطح اول فوتبال اروپا، بونو هرگز گذشته خود را فراموش نکرده است. او در سال ۲۰۲۳ به الپائیس گفت: «چندی پیش بیرون زمین تمرین سویا با بازیکنی روبهرو شدم که در تیم زیر ۱۵ سال وداد همتیمی من بود. او به من گفت با قایق مهاجران از شمال آفریقا به اسپانیا آمده است. چنین چیزهایی آدم را به فکر فرو میبرد. شاید هیچ راه دیگری برای ساختن آینده نداشته است.»
آخرین بازی بونو برای سویا، سوپرجام اروپا مقابل منچسترسیتی در آگوست ۲۰۲۳ بود. مشکلات مالی باشگاه باعث شد سویا تصمیم به فروش این دروازهبان ۳۲ ساله بگیرد. اگرچه رئال مادرید و بایرن مونیخ نیز به جذب او علاقه داشتند، اما پیشنهاد ۲۱ میلیون یورویی الهلال عربستان بالاترین پیشنهاد موجود بود.
او در مراسم معارفهای که با حضور ۶۰ هزار هوادار برگزار شد، در کنار نیمار، ستاره برزیلی، حضور یافت. روبن نوس، کالیدو کولیبالی، داروین نونیز و سالم الدوساری نیز از جمله همتیمیهای او در الهلال بودهاند. طی سه فصل حضور در ریاض، بونو پنج جام دیگر به ویترین افتخارات خود اضافه کرد؛ از جمله دوگانه لیگ و جام حذفی در فصل ۲۴-۲۰۲۳.
الهلال همچنین در جام جهانی باشگاههای سال گذشته عملکرد قابل توجهی داشت و تا مرحله یکچهارم نهایی پیش رفت. بونو در مرحله گروهی یک پنالتی از فدریکو والورده، ستاره رئال مادرید، مهار کرد.
او در آن زمان به رسانههای رسمی فیفا گفت: «همه ما از حضور در این رقابتها افتخار میکنیم. امیدواریم نشان دهیم باشگاهی مانند الهلال چه تواناییهایی دارد. در جهان عرب، اهمیت این رقابتها برای هواداران و باشگاه را به خوبی درک میکنیم.»
در جام ملتهای آفریقای امسال نیز بونو بار دیگر نقش تعیینکنندهای داشت و با مهار دو پنالتی در نیمهنهایی مقابل نیجریه، مراکش را به فینال رساند.
دیدار مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی مقابل هلند نیز افتخار دیگری برای او به همراه داشت. مهار فوقالعاده ضربه کریسنسیو سامرویل در جریان تساوی ۱-۱، زمینهساز پیروزی مراکش در ضربات پنالتی شد. این آمار نشان میدهد که در سه ضربات پنالتی اخیر مراکش، تنها چهار ضربه از ۱۲ پنالتی حریفان مقابل بونو تبدیل به گل شده است؛ پنج مهار و سه ضربه خارج از چارچوب. در مجموع نیز او در هشت مورد از ۱۲ مسابقهای که در دوران حرفهایاش به ضربات پنالتی کشیده شده، در تیم برنده حضور داشته است.
با وجود شخصیت درونگرا و حساس، بونو در نبردهای تکبهتک با پنالتیزنها عملکردی استثنایی دارد و با استفاده از تجربه و هوش خود کنترل شرایط را در دست میگیرد.
گیر یوردت، کارشناس ضربات پنالتی نشریه اتلتیک، درباره او نوشته است: «ویژگی خاص بونو این است که پنالتیزنهایی را که به حرکت دروازهبان واکنش نشان میدهند، کاملاً تحت تأثیر قرار میدهد. او پیش از ضربه حرکتی بسیار روان انجام میدهد که مقاومت در برابر آن دشوار است. وانمود میکند که زودتر حرکت کرده اما در واقع نوعی فریب در دل فریب است. همین مسئله ذهن پنالتیزنها را به هم میریزد و بارها آنها را در تلهای که طراحی کرده گرفتار میکند. وقتی بدانید باید به چه چیزی نگاه کنید، تماشای این صحنهها واقعاً مسحورکننده است.»
دیدار امروز (شنبه) مراکش و کانادا در هیوستون، لحظهای ویژه دیگر را برای بونو رقم خواهد زد. اگر این مسابقه برای تعیین تیم صعودکننده به ضربات پنالتی کشیده شود، بدون تردید دروازهبان مراکش آماده ایفای نقشی دیگر در داستان پرافتخار خود خواهد بود.
منبع: اتلتیک
۲۵۸۲۵۸
