به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از یاهو هلث، محققان کشف کردند که وقتی ترکیبات خاص موجود در گیاهان و ادویه‌ها با هم ترکیب می‌شوند، اثرات ضد التهابی آنها در مقایسه با زمانی که همان ترکیبات به صورت جداگانه استفاده می‌شوند، افزایش می‌یابد و حتی گاهی اوقات چند صد برابر می شوند.
محققان دانشگاه علوم توکیو، به رهبری دکتر «جن-ایچیرو آریمورا»، با بررسی عمیق درون سلول‌ها به درک بهتر این موضوع پرداختند که چگونه ترکیبات گیاهی به جای اینکه به صورت جداگانه کار کنند، با هم عمل می‌کنند. نحوه ساختاربندی مطالعه توسط آنها جذاب بود:
این تیم ماکروفاژها- سلول‌های ایمنی که با آزاد کردن پروتئین‌های سیگنال دهی به نام سیتوکین‌ها نقش کلیدی در التهاب دارند- را مطالعه کردند.
آنها این سلول‌ها را در معرض اجزای باکتریایی قرار دادند تا التهاب را شبیه‌سازی کنند، سپس آنها را با ترکیبات گیاهی جداگانه و ترکیبات خاص درمان کردند.
برای این مطالعه، محققان کپسایسین (از فلفل چیلی)، منتول (از نعناع)، سینئول (از اکالیپتوس) و بتا-اودسمول (از زنجبیل) را بررسی کردند.
دانشمندان با استفاده از تجزیه و تحلیل بیان ژن، اندازه‌گیری پروتئین و تصویربرداری کلسیم، چگونگی تأثیر این درمان‌ها بر نشانگرهای التهابی را پیگیری کردند.
به صورت جداگانه، برخی از ترکیبات اثرات ضد التهابی متوسطی نشان دادند. به عنوان مثال، کپسایسین به تنهایی قوی‌ترین اثر ضد التهابی را داشت. اما حتی این مقدار در مقایسه با آنچه هنگام ترکیب آنها یافت شد، اندک بود.
آریمورا در یک بیانیه مطبوعاتی توضیح داد: «هنگامی که کپسایسین و منتول یا ۱،۸-سینئول با هم استفاده شدند، اثر ضد التهابی آنها در مقایسه با زمانی که هر ترکیب به تنهایی استفاده شد، چند صد برابر افزایش یافت.»
به گفته محققان، منتول و سینئول از طریق کانال‌های TRP و سیگنال دهی کلسیم بر التهاب تأثیر می‌گذارند، در حالی که به نظر می‌رسد کپسایسین کاملاً از طریق یک مسیر متفاوت عمل می‌کند. وقتی چندین مسیر را به طور همزمان فعال می‌کنید، اثرات آن بیشتر از مجموع اجزای آن می‌شود.
آریمورا می‌گوید: «ما نشان دادیم که این اثر هم‌افزایی تصادفی نیست، بلکه مبتنی بر یک شیوه عمل جدید است که ناشی از فعال شدن همزمان مسیرهای سیگنال دهی درون سلولی مختلف است. این شواهد واضحی در سطح مولکولی برای اثرات تجربی شناخته شده ترکیب مواد غذایی ارائه می‌دهد.»
این نتایج نشان می‌دهد که مخلوط ترکیبات گیاهی می‌توانند حتی در سطوح پایین‌تری که معمولاً در یک رژیم غذایی معمولی مصرف می‌شوند، اثرات بیولوژیکی معناداری ایجاد کنند.
