نمونه هایی از این دست اخیرا توسط روسای قوای مجریه و مقننه و برخی مسئولان دولتی از جمله وزیر اقتصاد، رئیس بانک مرکزی و… مطرح شده. در بعضی از این گزارشها میزان صادرات نفت، تورم، نقدینگی، کمبود بنزین و… اعلام گردیده است.
بلافاصله بعد از چنین رخدادهایی، رسانه ها و چهره های “یایداریچی زده” دایره و تمبک برمی دارند و داد و فغان برمی آورند که ایهاالناس! اینها دارند اطلاعات کشور را لو می دهند و سیگنال ضعف مخابره می کنند.
۱- در جهان امروز به دلایل متعدد، کتمان بسیاری از اطلاعات در حوزه های اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و حتی نظامی ممکن نیست. در جنگ اخیر دیدیم امریکا نتوانست بعضی ناتوانیها و نامرادیهای خود در حوزه نظامی را نهان کند. نه تنها رسانه های تخصصی که مقامات این کشور هم در باره آن اعتراف کردند.
۲- رئیس جمهور، روئیس مجلس و … مطالبی را مطرح کردند که همه دنیا به راحتی می تواند از آن مطلع شوند. مثلا فروش نفت، میزان آن و قیمتش مقوله ای نسیت که بتوان مخفی نگه داشت.
۳- این مسئولان مگر اطلاعات پنهان در باره تسلیحات را افشا کرده اند که عده ای عصبانی شده اند؟
۴- یک عبارت شیرین خراسانی هست که داستانش را همه می دانیم. داستان از این قرار است که: مردی به پسرش گفت وقتی به خواستگاری می رویم و زنگ آیفون را می زنیم و می پرسند”کیه؟” تو نگو مُیُم. بگو مَنَم.(مردم آن خطه به “مَنَم” میگویند “مُُیُم” ) پسر اندکی فکر کرد و جواب داد: خب وقتی در را باز می کنند که می فهمند “مُیُم”!
این حکایت مصداقش ماییم. وقتی حریف می فهمد در اقتصاد کجاییم چه دلیلی دارد با پنهانکاری، اسباب مسخره عالم شویم؟
وانگهی این چماعت پایداریچی زده آنقدر دهن لق هستند که خودشان اطلاعات سری را که در جلسات محرمانه بیان میشود از تریبونها بیان می کنند. به عبارتی خار را در چشم دیگران می بینند و شاخه درخت را در چشم خود، نه.
