به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، تصمیمگیری برای ازدواج معمولاً برای جوانان با مجموعهای از امیدها، نگرانیها و تردیدها همراه است. در چنین موقعیتی، فرد بیش از هر زمان دیگری به همراهی و راهنمایی خانواده نیاز دارد؛ اما گاهی به جای آنکه خانواده نقش پشتیبان را ایفا کند، خود به نخستین مانع تبدیل میشود.
بنابر روایت فارس، والدین ممکن است از روی دلسوزی، فرزند خود را به دلیل سن، شرایط اقتصادی، میزان پیشرفت یا حتی نوع تصمیمگیریاش از ازدواج بازدارند. جملاتی مانند «هنوز آمادگی نداری»، «هنوز به اندازه کافی پیشرفت نکردهای» یا «هنوز احساسی تصمیم میگیری» در صورت تکرار، میتواند به جای کمک، اعتمادبهنفس جوان را کاهش دهد.
وقتی دلسوزی والدین به ترمز تبدیل میشود
دغدغه و نگرانی خانواده برای آینده فرزند امری طبیعی است، اما زمانی که این نگرانی بر پایه باورهای ثابت و بدون توجه به شرایط واقعی فرد باشد، ممکن است به مانعی جدی تبدیل شود.
الهام امینی زوجدرمانگر درباره یکی از مشکلات رایج میان جوانان و خانوادهها میگوید:«یک مسئله خیلی شایعی که امروز بین جوان ما و خانواده وجود دارد این است که خانواده فقط طبق باورها و فرهنگ برای ازدواج فرزندشان زمان مشخص میکنند و با جملاتی که “تو هنوز آمادگی نداری”، “هنوز پیشرفت نکردی”، “هنوز احساسی تصمیم میگیری”، مانع ازدواج کردن آنها میشوند.»
به این ترتیب، خانوادهای که قرار است همراه و پشتیبان جوان باشد، ممکن است بدون آنکه خود متوجه باشد، تبدیل به عاملی برای به تعویق افتادن ازدواج او شود.
اگر فرزند آماده نیست، مسئول آماده کردن او چه کسی است؟
یکی از نکات مهم در بحث ازدواج جوانان، توجه به نقش خانواده در سالهای پیش از ازدواج است. اگر یک دختر یا پسر ۱۸ ساله از نظر والدین هنوز توانایی لازم برای تشکیل زندگی مشترک را ندارد، باید این پرسش را مطرح کرد که او چه زمانی و از چه طریقی قرار است این آمادگی را به دست آورد؟
مهارتهایی مانند مسئولیتپذیری، تصمیمگیری، برقراری ارتباط، حل مسئله و مدیریت زندگی مشترک، یکشبه ایجاد نمیشوند. خانوادهای که سالها مسئولیت تربیت و رشد فرزند را بر عهده داشته، در این زمینه نیز سهم مهمی دارد.
مسئولیت والدین در مهارتآموزی فرزندان
«نکته جالبی که وجود دارد این است که دختر یا پسر ۱۸ سالهای که از نگاه خانواده هنوز آمادگی ندارد، چه زمانی و چطور باید آماده شود؟ توسط چه گروه یا فرد یا برنامهای؟ من مادر یا پدر مسئول بودم تا به این سن با مهارتآموزی و ارتقای تواناییهای لازم، فرزندم را رشد بدهم، اما اگر به هر دلیلی کوتاهی کردم و شرایط را فراهم نکردم، برچسب آماده نبودن یا هیجانی تصمیم گرفتن به فرزندم نزنم.»
بنابراین اگر خانواده احساس میکند جوان هنوز آمادگی کافی برای ازدواج ندارد، بهتر است به جای سرزنش یا برچسبزنی، زمینه آموزش و افزایش مهارتهای او را فراهم کند.
چرا نباید تنها به سن شناسنامهای نگاه کرد؟
یکی دیگر از موضوعاتی که در تصمیمگیری درباره ازدواج باید مورد توجه قرار گیرد، تفاوت میان سن شناسنامهای و میزان بلوغ و پختگی فکری افراد است.
نسل امروز در مقایسه با نسلهای گذشته در معرض حجم بسیار بیشتری از اطلاعات و تجربههای اجتماعی قرار دارد. همین مسئله باعث شده روند رشد فکری و اجتماعی برخی نوجوانان و جوانان با نسلهای قبل متفاوت باشد. به همین دلیل، نمیتوان صرفاً با تکیه بر عدد سن، درباره آمادگی یک فرد برای ازدواج قضاوت کرد.
«موضوع خیلی مهمتر اینکه فقط به سن شناسنامهای فرزندتان نگاه نکنید، سن عقلی افراد برای ما حائز اهمیت است. چه بسا که دختر ۱۸ ساله شما سن عقلی ۲۶ سال داشته باشد. تفاوت نسلها باعث شده نوجوانها و جوانهای ما از نظر ابعاد مختلف رشد خیلی زیادی داشته باشند و با نسلهای قبلتر نباید مقایسه کرد.»
البته توجه به پختگی فکری به معنای بیتوجهی به دیگر معیارهای مهم ازدواج نیست. بلوغ عاطفی، مسئولیتپذیری، توانایی ارتباط با همسر و آمادگی برای پذیرش مسئولیتهای زندگی مشترک نیز باید مورد توجه قرار گیرد.
والدین؛ همراه باشند نه مانع
وقتی یک جوان از علاقه خود به ازدواج صحبت میکند، خانواده میتواند به جای واکنش منفی و ایجاد مانع، ابتدا به حرفهای او گوش دهد و تلاش کند دلایل و انگیزههایش را بشناسد.
همراهی خانواده به معنای تأیید هر انتخابی نیست؛ بلکه والدین میتوانند با گفتوگو، بررسی شرایط، شناخت فرد مقابل و در صورت نیاز استفاده از نظر متخصص، به فرزند خود کمک کنند تا تصمیمی منطقی و آگاهانه بگیرد.
وی در توصیهای به والدین میگوید: «پیشنهاد من به والدین اینکه اگر فرزندان شما اعلام میکند که تمایل به ازدواج دارند کنار او قرار بگیرید و همراه او باشید و اگر واقعاً در شرایط یا موقعیت خاصی علم و آگاهی همراهی ندارید حتماً از متخصص کمک بگیرید اما مانع نباشید.»
در واقع، خانواده میتواند به جای آنکه با باورهای قدیمی و قضاوتهای عجولانه، مسیر ازدواج جوان را مسدود کند، نقش یک همراه آگاه را ایفا کند؛ همراهی که هم نگرانیهای خود را مطرح میکند و هم به فرزندش فرصت میدهد با شناخت، آموزش و مشورت، درباره آینده زندگی خود تصمیم بگیرد.
