[ad_۱]
«کاپیتان» به عنوان مسابقه استعدادسنجی در زمینه رشتههای ورزشی، در چند قسمتی که روی آنتن رفته، اثری استاندارد است اما نه هیجان و جنجالی ایجاد کرده و نه توانسته است اتفاق مهمی را در این عرصه رقم بزند. میتوان آن را یک الگوبرداری متوسط از «عصرجدید» دانست که نه میتواند به اندازه آن اثر داشته باشد و نه ماندگار شود. کیفیت اجراهای شرکتکنندهها قابلقبول است اما نه خلاقیتی در مسابقه دیده میشود و نه حرکت جدیدی در آن وجود دارد. شیوه اجرا، داوریها و به طور کلی روند مسابقه انتظارها را برآورده نمیکند.
به گزارش فیلمنیوز، مسابقه استعدادیابی «کاپیتان» که از اول ماه رمضان روی آنتن شبکه سه و ورزش رفته اولین تجربه اجرای سینا مهراد است که سه قهرمان ورزشی از جمله پژمان درستکار، هادی چوپان و زهرا کیانی به عنوان داور او را همراهی میکنند. در ادامه به آنالیز این مسابقه پرداختهایم.
حالوهوای مسابقه | «کاپیتان» از آن جهت که مسابقهای متمرکز روی استعدادیابی در رشتههای ورزشی است؛ میتواند مسابقهای قابلقبول باشد. نوجوانان با انگیزه و مستعد بسیاری را روی صحنه میبینیم که هرکدامشان مدتها تلاش کردهاند و حتما با حضور در این مسابقه هم اتفاق مهمی برایشان رقم خواهد خورد. پس در وهله اول با مسابقهای سرگرمکننده مواجهیم که روی مسیری استاندارد پیش میرود اما مسئله اینجاست که در همین سطح باقی میماند و جنجالی، پرهیجان و ماندگار نمیشود. شاید اگر «کاپیتان» پیش از «خنداننده شو» و «عصرجدید» ساخته میشد، بیشتر مورد توجه قرار میگرفت اما وقتی با این دو نمونه قدرتمند مواجه بودهایم، دیگر یک برنامه متوسط مثل «کاپیتان» نمیتواند انتظارهایمان را برآورده کند. «کاپیتان» یک الگوبرداری معمولی از «عصرجدید» است. گرچه با اجراهایی موفق از سوی شرکتکنندهها مواجهیم، اما مسابقه نه در مسیر متفاوتی پیش میرود، نه حرکت خلاقانهای در آن میبینیم و نه مجری و داورها توانستهاند اتفاق ویژهای را رقم بزنند.
اجرای مسابقه | ورود بازیگران به عرصه اجرا فراگیر شده و هرسال چند بازیگر جدید به این گردونه وارد میشوند. بعضیها موفقند و در این مسیر باقی میمانند و بعضی دیگر خیلی زود میفهمند به اجرا تعلق ندارند و بار دیگر سراغ بازیگری میروند. حالا نوبت به سینا مهراد رسیده است که چنین تجربهای را از سر بگذراند. سینا مهراد در ظاهر شمایل یک مجری را دارد. با شرکتکنندهها و داورها خوب ارتباط میگیرد و مسابقه را با تسلط پیش میبرد. اما آنچه باعث میشود نتوانیم مهراد را یک مجری موفق برای چنین مسابقهای در نظر بگیریم، نداشتن جسارت و قدرت عمل است. مهراد به عنوان یک مجری، روی مسیری از پیش تعیین شده حرکت میکند. از اتفاقهای روی صحنه برای ایجاد جذابیت بیشتر کمک نمیگیرد و بهطور کلی کنترلی روی روند برنامه ندارد. مهمترین مشکل مهراد به همین مسئله برمیگردد که برخلاف احسان علیخانی، رامبد جوان و حتی بازیگرانی مثل محمدرضا گلزار و هادی حجازیفر، امضای مشخصی در اجرا ندارد و تاثیرگذار نیست. مهراد تلاش میکند مودب و خوشرفتار جلوه کند و به همه احترام بگذارد، اما در ایجاد هیجان که لازمه چنین برنامهای است، ناتوان میماند. او نمیتواند وابسته به هر اجرا، استراتژی جدیدی تعریف کند و مسیر را تغییر دهد و نفس مخاطبان را بند بیاورد. موضعش در قبال داورها هم از سر ادب و احترام است. با آنها وارد چالش و شوخی نمیشود و درکل برنامهای شستهورفته تحویل میدهد که گرچه سرگرمکننده است اما جریانساز نیست.
انتخاب و عملکرد داورها | در نگاه اول با توجه به هدفی که مسابقه دنبال میکند، انتخاب هادی چوپان به عنوان یک قهرمان بدنسازی، پژمان درستکار در جایگاه سرمربی تیمملی کشتی آزاد و زهرا کیانی، قهرمان ووشوی ایران، به عنوان داور، میتواند ترکیب قابلقبولی باشد. بهرحال هریک از آنها در ورزش کشور جایگاه مهمی دارند و حضورشان در ترکیب هیئت داوران مسابقه استعدادیابی ورزشی اتفاق مهمی است. اما مسئله اصلی اینجاست که داوران یک مسابقه تلویزیونی استعدادیابی، علاوه بر تسلط روی این حوزه، لازم است جنس اینگونه مسابقهها را هم بشناسند و سعی کنند سهمی هم در جذابیت مسابقه داشته باشند. طبیعتا تماشا، اظهارنظر و رای دادن صرف برای چنین مسابقهای کافی نیست. ما در چهار قسمت اول «کاپیتان» با اجراهای جذاب زیادی روبهرو بودهایم. بعضی از اجراها دکورهای سنگینی دارند و از نور و موسیقی و جلوههای ویژه متنوعی برای بالا بردن جذابیت بصری استفاده کردهاند. کاملا مشخص است برای رسیدن به این آمادگی زمان بسیار زیادی صرف شده و انتظار داریم داورها در زمان داوری علاوه بر تکنیک، به تمام این موارد دقت داشته باشند اما در نظرهای داوران، توجه به این موارد کمرنگ است. آنها تمرکزشان را روی فن میگذارند، اما در همین زمینه هم بسیار کوتاه اظهارنظر میکنند و سپس به دلیل کمسنوسال بودن شرکتکنندهها، سراغ نصیحت و راهکار دادن و درخواست از خانوادهها برای همراهی با آنها میروند. داورها در طول مسابقه با هم تعامل چندانی ندارند. بدون اینکه باهم چالش کنند، به رای یکدیگر خرده بگیرند، یا دیگری را مجاب به دادن رای بیشتر کنند، صرفا رای خودشان را میدهند و هیجانی ایجاد نمیکنند. به همین دلیل روند داوری در این مسابقه عملا جذابیت ندارد. سینا مهراد هم در جایگاه مجری، تلاشی برای ایجاد این تعامل بین داوران نمیکند و عرصه را به سمتی نمیبرد که آنها وادار به چالش باهم شوند. چندباری هم که هادی چوپان به عنوان نماینده داورها روی سن رفته و با شرکتکنندهها همراه شده، باز هم به درخواست آنها بوده و میل و اراده خودش سهم زیادی در این امر نداشته است.
نبود آیتمهای ویژه | در مسابقههای استعدادیابی، معمولا پشتصحنه پر از اتفاقهای هیجانانگیز است و آمدن بخشهایی از این هیجان لابههای مسابقه میتواند جذابیت بیشتری به آن بدهد. در «کاپیتان» تمرکز اصلی روی اتفاقهای داخل صحنه است. نه آیتم ویژهای برای آن طراحی شده و نه حتی بریدههایی از پشت صحنه وجود دارد که حالوهوای مسابقه را عوض کند. از آنجایی که نه تعاملی بین داوران وجود دارد و نه چالشی میان مجری و شرکتکنندهها و تماشاچیها میبینیم، این یکنواختی بیشتر به چشم میآید.
مسابقه استعدادیابی «کاپیتان» یکی از ویژهبرنامههای ماه مبارک رمضان است که هرشب روی آنتن شبکه سه و ورزش میرود.
