به گزارش تابناک، محمدباقر خرازی، مدیر حوزه علمیه امام هادی(ع)، در تازهترین اظهارات خود مجموعهای از ادعاهای حساس را مطرح کرده و آنها را به رهبر انقلاب نسبت داده است؛ از اینکه گفته شده اگر رئیسجمهور بار دیگر استعفا دهد، این استعفا پذیرفته خواهد شد، تا ادعاهایی درباره تغییر دبیر شورای عالی امنیت ملی، جابهجایی برخی مسئولان، محدود شدن اختیارات وزیر امور خارجه و حتی توصیف شیوه مدیریت آیتالله سیدمجتبی خامنهای. پرسش روشن اینجاست؛ اگر این سخنان واقعاً نقل قول از رهبر انقلاب است، این حجم از جزئیات درباره تصمیمات و جلسات عالی کشور چگونه به این سادگی در یک تریبون عمومی مطرح میشود؟ و اگر نیست، چرا باید چنین ادعاهای مهم و حساسی بدون ارائه سند و مستندات در فضای جامعه منتشر شود؟
به دلایل امنیتی و ملاحظات مربوط به جایگاه رهبری، حتی انتشار یک فایل صوتی یا نقل یک جمله منتسب به رهبر انقلاب بدون تأیید رسمی، همواره با حساسیتهای فراوان همراه بوده است. حال باید پرسید فردی که چنین جزئیاتی از جلسات و تصمیمات پشت پرده را مطرح میکند، این اطلاعات را از کجا دریافت کرده و بر چه اساسی آنها را در اختیار افکار عمومی قرار میدهد؟ در این میان، خود رئیسجمهور نیز درباره موضوع استعفا موضع صریحی گرفته است. پزشکیان تأکید کرده که اگر قرار باشد استعفا دهد، خودش بهصورت رسمی اعلام خواهد کرد و نیازی به روایتسازی دیگران نیست؛ او گفته است که استعفا نخواهد داد و به مسئولیتی که با رأی مردم پذیرفته، ادامه خواهد داد و در واکنش به این حاشیهها نیز گفت: «چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است.» این سخنان بهروشنی نشان میدهد روایتهایی که درباره استعفا یا تصمیمات پشت پرده به نام او و رهبر انقلاب مطرح شده، دستکم با موضع رسمی رئیسجمهور همخوانی ندارد.
نگرانکنندهتر اینکه برخی تصور میکنند طرح چنین ادعاهایی به تقویت جایگاه رهبری یا ساختار نظام کمک میکند؛ در حالی که نتیجه میتواند کاملاً معکوس باشد. نقل تصمیمات محرمانه و نسبت دادن مواضع تأییدنشده به رهبر انقلاب، نه موجب افزایش اقتدار نظام میشود و نه جایگاه رهبری را تقویت میکند؛ بلکه میتواند به تضعیف دولت مستقر، ایجاد شکاف در جامعه و فراهم کردن خوراک برای جریانهایی منجر شود که به دنبال القای اختلاف در ساختار حاکمیت هستند. هرچه نسبت دادن سخنان و تصمیمات مهم به رهبر انقلاب بدون سند بیشتر تکرار شود، بیش از آنکه اعتماد ایجاد کند، مرجعیت روایتهای رسمی را زیر سؤال میبرد.
ممکن است کسی مدعی باشد بخشی از این مسائل را میداند یا حتی برخی مطالبی که مطرح کرده درست باشد، اما بیان هر سخنی بهویژه زمانی که به رهبر انقلاب و عالیترین سطوح تصمیمگیری کشور نسبت داده میشود، نیازمند درک مسئولیت و تبعات آن است. کشور در شرایطی قرار دارد که بیش از هر زمان دیگری به انسجام، آرامش و تمرکز بر مسائل اصلی نیاز دارد، نه رقابت برای بازگو کردن خبرهای پشت پرده و ایجاد دوگانههای سیاسی. اگر هر فردی بتواند بدون ارائه سند، روایت خود را از تصمیمات محرمانه کشور منتشر کند، نتیجه نه شفافیت، بلکه افزایش ابهام و بیاعتمادی خواهد بود.
