در میان خانههایی که از دهه ۵۰ خورشیدی به یادگار ماندهاند، برخی بیش از آنکه صرفاً یک بنای مسکونی باشند، تصویری از نگاه معماری و سبک زندگی دوره خود را روایت میکنند. این خانه که در سال ۱۳۵۶ طراحی و ساخته شده، نمونهای از معماری مسکونی سالهای پایانی دوره پهلوی دوم است؛ بنایی که طراحی و اجرای آن را مهندس عبدالعلی بازرگان و مهندس عبدالحمید نقرهکار بر عهده داشتهاند. ساخت خانه حدود یک سال به طول انجامیده و در همین بازه زمانی، ایده طراحی به یک فضای مسکونی کامل تبدیل شده است.
این بنا را میتوان در بستر تحولات معماری معاصر ایران در دهه ۵۰ بررسی کرد؛ دورهای که معماری خانههای شهری بیش از گذشته تحت تأثیر تغییرات اجتماعی، نیازهای جدید زندگی و تجربههای تازه در طراحی فضا قرار داشت. انتخاب مصالح، نحوه شکلگیری حجم بنا، ارتباط فضاهای داخلی و خارجی و توجه به جزئیات، از جمله ویژگیهایی هستند که میتوانند در خوانش معماری این خانه مورد توجه قرار گیرند.
خانهای که بیش از نیم قرن از طراحی آن میگذرد، امروز فرصتی برای بازخوانی بخشی از تاریخ معماری مسکونی ایران است؛ معماریای که در آن، خانه تنها محلی برای سکونت نبود، بلکه بازتابی از فرهنگ، سلیقه و شرایط اجتماعی زمانه خود نیز به شمار میرفت.
لینک پیشنهادی
