به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ ریکاردو کاکا در یکی از احساسیترین روایتهای دوران نوجوانیاش، از نقش مادرش در روزهای حضورش در آکادمی سائوپائولو گفت؛ زنی که به گفته او، با باز کردن درهای خانهشان، فاصله میان پسرش و همتیمیهایی را که از خانوادههایشان دور بودند، از بین برد.
کاکا درباره آن روزها گفت:
«مادرم خانه ما را به پناهگاهی تبدیل کرد که بسیاری از همتیمیهایم به آن نیاز داشتند.»
او توضیح داد که شرایط زندگیاش با بسیاری از همتیمیهایش تفاوت داشت.
«وقتی در آکادمی جوانان سائوپائولو بازی میکردم، فاصله بین من و همتیمیهایم بیشتر از کیلومترها بود؛ این یک تفاوت در واقعیت زندگی بود. بسیاری از آنها در مرکز تمرینی زندگی میکردند، دور از خانوادههایشان و با حداقل امکانات، در حالی که من این شانس را داشتم که هر شب به خانه برگردم.»
به گفته کاکا، همین تفاوت باعث شده بود در ابتدا برای آنها غریبه به نظر برسد.
«آنها فکر میکردند من گرسنگی یا عجله آنها برای موفقیت را درک نمیکنم. اما همه اینها به لطف مادرم از بین رفت.»
او میگوید مادرش هیچ تفاوتی میان بازیکنان قائل نبود.
«او بازیکنان رقیب یا بچههای خوششانس را نمیدید؛ او پسرهایی را میدید که دلتنگ خانهشان بودند و تصمیم گرفت در خانه ما را به روی آنها باز کند و میز غذا را به پناهگاهی تبدیل کند که به آن نیاز داشتند.»
کاکا با یادآوری فضای خانهشان ادامه داد:
«مادرم آن هدیه را داشت که با آشپزی آرامش میبخشید و با حضورش دلگرمی میداد. آخر هفتهها، خانه ما پر از خنده و بوی غذای خانگی میشد و به آن پسرها آغوشی میداد که فوتبال از آنها گرفته بود.»
او معتقد است همان لحظهها، معنای واقعی همدلی را به او یاد دادند.
«در آن لحظهها، دیگر بچهای که همه چیز راحت داشت و آنهایی که از راه دور آمده بودند نبودیم؛ فقط برادر بودیم.»
برنده توپ طلای ۲۰۰۷ در پایان گفت بزرگترین درس زندگیاش را از مادرش گرفته است.
«او به من یاد داد که رهبری با مقام و جایگاه به دست نمیآید، بلکه با سخاوت شکل میگیرد. موفقیت واقعی این نیست که تنها از خط پایان عبور کنی، بلکه این است که در طول مسیر چند دست را بگیری و با خودت همراه کنی.»
۲۵۷ ۲۵۱
