در میان ساختمانهای تهران، گاهی نمایی پیدا میشود که انگار تکهای از اصفهان را به دل پایتخت آورده است؛ ساختمانی آجری که با منحنیهای نرم، بالکنهای عمیق و کاشیهای فیروزهای، تصویری آشنا از معماری ایرانی را با زبانی معاصر بازخوانی میکند.
این پروژه که توسط معمار ایرانی طراحی شده، در نگاه اول بیش از هر چیز بهخاطر تضاد میان آجرهای گرم و کاشیهای لعابدار فیروزهای جلب توجه میکند؛ ترکیبی که ریشهای عمیق در معماری تاریخی ایران دارد.
در این ساختمان، فیروزهای فقط یک رنگ تزئینی نیست. حضور کاشیهای آبی در دل قابهای بزرگ و منحنیِ بالکنها، در کنار بافت یکدست آجر، یادآور همان همنشینی دیرینهای است که در معماری شهرهایی چون اصفهان دیده میشود. بااینحال، طراح تلاش نکرده گذشته را عیناً بازسازی کند؛ فرمهای گرد، خطوط ساده، پنجرههای بزرگ و بالکنهای پیوسته، این عناصر آشنا را به ساختمانی امروزی تبدیل کردهاند.
نتیجه، ساختمانی است که بدون استفاده از نشانههای کلیشهای، بخشی از حافظه معماری ایران را به تهران آورده؛ جایی که آجر و فیروزه، سنت و معماری معاصر را در یک قاب کنار هم قرار میدهند.
لینک پیشنهادی
