یکی از ویژگی‌های جالب این پروژه این بود که خود دیتر اشمید همراه با خانواده اش ۱۱ سال در این خانه زندگی کرد تا عملکرد واقعی آن را آزمایش کند. او می‌خواست نشان دهد که خانه‌های ساخته شده از مواد جدید می‌توانند در زندگی روزمره نیز کاربرد داشته باشند.
به گزارش تابناک به نقل از عصر ایران- اشمید در این پروژه تلاش کرد نشان دهد که پلاستیک می تواند فراتر از یک ماده صنعتی معمولی باشد و به عنوان مصالح اصلی یک خانه مدرن مورد استفاده قرار گیرد. این خانه با قطعات پیش ساخته از پلاستیک تقویت شده با الیاف شیشه و یک سازه فلزی ساخته شده بود و ایده اصلی آن، تولید خانه مانند یک محصول صنعتی و امکان نصب سریع آن در مکان های مختلف بود.
یکی از ویژگی های جالب این پروژه این بود که خود دیتر اشمید همراه با خانواده اش ۱۱ سال در این خانه زندگی کرد تا عملکرد واقعی آن را آزمایش کند. او می خواست نشان دهد که خانه های ساخته شده از مواد جدید می توانند در زندگی روزمره نیز کاربرد داشته باشند.
با وجود ایده آینده نگرانه، خانه پلاستیکی نتوانست به الگویی فراگیر برای معماری تبدیل شود و در نهایت در دهه ۱۹۷۰ تخریب شد. با این حال، این پروژه همچنان یکی از نمونه های مهم معماری تجربی دهه ۱۹۶۰ به شمار می رود؛ دوره ای که معماران در جست وجوی راه های تازه برای تعریف خانه، مصالح و شیوه زندگی آینده بودند.
