با اعلام تحریمهای «D-Day» از سوی بسنت، چند نکته را باید در نظر داشت:
۱. بله، این اقدامات میتوانند فشار قابلتوجهی بر ایرانیها وارد کنند. اما الگوی تحولات تا اینجا نشان داده که ایجاد درد و فشار یک مسئله است و تبدیل کردن این فشار به تغییر در سیاست، مسئلهای کاملاً متفاوت. آمریکا تقریباً هیچگاه در انجام این کار موفق نبوده است.
۲. این موضوع بهویژه از آن جهت اهمیت دارد که بسنت حتی مشخص نکرده است مطالبات آمریکا دقیقاً چیست. این مسئله این تصور را در تهران ایجاد میکند که هدف تحریمها، وادار کردن ایران به تسلیم است. و کاملاً روشن است که ایرانیها تشدید تنش را به تسلیم ترجیح خواهند داد.
۳. این همان محاسبه اشتباه بزرگی بود که ترامپ در آغاز این جنگ مرتکب شد؛ زیرا تصور میکرد ایران آنقدر از جنگ هراس دارد که در نهایت کاپیتولاسیون و تسلیم شدن را انتخاب خواهد کرد. او هرگز درک نکرد که تهران بیش از آنکه از جنگ بترسد، از تسلیم شدن هراس دارد. این واقعیت همچنان امروز نیز پابرجاست.
۴. در نتیجه، بهجای آنکه تحریمهای D-Day به پایان جنگ منجر شوند، احتمال بیشتری دارد که واکنش متقابل و تشدید تنش از سوی ایران را به دنبال داشته باشند و در نهایت به دور دیگری از همین چرخه طولانیمدت تشدید تنش تبدیل شوند.
۵. البته سناریویی نیز وجود دارد که در آن، فشار واردشده بر ایران محدودتر باشد و در نتیجه، تهران از یک تشدید فوری و متقابل تنش خودداری کند. اما ترکیب محاصره و این تحریمها به احتمال زیاد در بلندمدت فشار بر ایران را افزایش خواهد داد؛ فشاری که تهران را ترغیب میکند دیر یا زود دست به تشدید متقابل تنش بزند، زیرا مسیر پیش روی آن، مسیری نزولی خواهد بود.
بنابراین، چنین وضعیت جدیدی ذاتاً بیثبات خواهد بود و نباید نبودِ واکنش فوری ایران را بهاشتباه به معنای عدم واکنش یا پذیرش شرایط تعبیر کرد.
