کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) بازهم درباره میزبانی تیمهای ایرانی از مسابقات قارهای تصمیماتی اتخاذ کرده که هیچیک از ارکان مرتبط در ایران، از جمله فدراسیون فوتبال و دو باشگاه استقلال و تراکتور اقدامی جز پذیرش انجام ندادهاند.
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، در ایران جنگ بوده؟ قبول. هنوز احتمال ازسرگیری جنگ وجود دارد؟ این هم قبول. در صورت وقوع دوباره جنگ، امکان برگزاری مسابقه در خاک ایران وجود ندارد؟ این را هم قبول میکنیم. با این حال قرار نیست هر تصمیمی که از سوی AFC گرفته شد، بی، چون و چرا مورد پذیرش مقامات و مدیران مرتبط فوتبال ایران قرار بگیرد و عدم امنیت در ایران تبدیل به یک امر عادی شود.
آنچه وضعیت نشان میدهد، این است که ایران و آمریکا پس از ۴۰ روز جنگ، با تفاهمنامهای که امضا کردند که البته در مقطعی پایبندی به آتشبس صورت نپذیرفت، در مسیر یک توافق هستند. توافقی که شاید قطعی نباشد، اما احتمال آن نسبت به ازسرگیری جنگ بیشتر است. فارغ از هرگونه تحلیل یا پیشبینی درباره احتمال دوباره وقوع جنگ، یک مسئله بسیار واضع و روشن است که اگر دوباره از سوی اتحاد آمریکایی-اسرائیلی یا یکی از آنها حملهای به خاک ایران صورت بگیرد، جنگ بار دیگر منطقه را دربرمیگیرد و یکی از اهداف ایران امارات خواهد بود که میزبان پایگاههای آمریکایی است. البته صحبت در مورد این مسائل هم بسیار تخصصی و در حوزه نظامی است، اما آنچه در برآیند این جنگ دیده میشود، چیزی جز این نیست.
پیش از این هم تابناک در گزارشی با عنوان «سلب میزبانی از استقلال و تراکتور با بله قربانگویی/ چرا تاج قدرت دفاع از حقوق فوتبال ایران را ندارد؟» به رویکرد عجیب AFC و البته دفاع ضعیف یا بی دفاع بودن فدراسیون فوتبال ایران در مقابل این ساختار اشاره کرد. اینکه چگونه استدلال شده در صورت وقوع دوباره جنگ، ایران امنیت ندارد و از حالا استقلال، تراکتور و البته گلگهر که در لیگ قهرمانان ۲ حضور دارد، نمیتوانند میزبان مسابقات خانگی خود باشند، اما امارات مشکلی از این بابت ندارد؟ آن هم در شرایطی که میزان پرتابها به سمت امارت برمبنای تعداد و مساحت این کشور نسبت به میزان پرتابها به سمت ایران با همین مبنا، بسیار بیشتر بوده است.
در بررسی اجمالی تابناک در خصوص نرخ پرتابها به سمت کشورهای منطقه، اشاره شد که پرتابهای آمریکایی-اسرائیلی به سمت خاک ایران بالغ بر ۳۰ هزار عدد بوده و ایران در پاسخ با موشکهای کروز، بالستیک و همچنین پهباد ۸ کشور را مورد هدف قرار داده است که به امارات ۲۸۱۹، اسرائیل ۱۳۵۷، عربستان سعودی ۱۲۳۱، کویت ۱۲۱۴، قطر ۷۳۰، بحرین ۷۱۷، عراق ۳۴۰ و اردن ۲۸۷ مورد پرتاب صورت گرفته است. خبرنگار تابناک همچنین بررسی کرد که مساحت ایران حدود یک میلیون و ۶۴۸ هزار و ۱۹۵ کیلومتر مربع است و مساحت امارات حدود ۸۳ هزار و ۶۰۰ کیلومتر مربع برآورد میشود؛ بنابراین مقیاس پرتاب مهمات به سمت ایران و امارات بدون در نظر گرفتن نوع مهمات، تفاوت چشمگیری دارد. در قبال ایران با عدد ۳۰ هزار پرتاب این رقم، حدود ۱۸.۲ مورد به ازای هر هزار کیلومتر مربع است، اما در مورد امارات، با عدد ۲۸۱۹ پرتاب، این رقم حدود ۳۳.۷ پرتاب به ازای هر هزار کیلومتر مربع خواهد بود.
با بررسی مجدد این آمارها، پرسش اصلی از مدیران فوتبال ایران است. مهدی تاج به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال و البته نایب رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا، علی تاجرنیا به عنوان رئیس هیئت مدیره و سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال، حجت کریمی به عنوان مدیرعامل باشگاه تراکتور و البته هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال و همچنین محمد اسفندیارپور که از قضا او هم عضو هیئت رئیسه فدراسیون فوتبال و مدیرعامل باشگاه گلگهر سیرجان، چه اقدامی برای جلوگیری از سلب میزبانی AFC از باشگاههای ایرانی کردهاند؟ کدام دفاع از حقوق فوتبال ایران صورت گرفته است و پاسخ کنفدراسیون فوتبال آسیا چه بوده؟
در این بین علاوه بر اینکه پاسخ AFC مهم است، این مسئله هم بسیار اهمیت دارد که مهدی تاج به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال ایران و البته نایب رئیس کنفدراسیون فوتبال آسیا چه اقدامی برای جلوگیری از این اتفاق کرده است؟ این در حالی است که مهدی تاج در شهریور ۱۴۰۱ در یک نشست خبری گفته بود: «اگر در AFC باشم و خاصیتی برای ایران نداشته باشم، همان بهتر که نباشم.» حالا رئیس فدراسیون فوتبال که پاسخگوی رسانهها در این زمینه نیست، نزد خودش و وجدانی که دارد پاسخ بدهد که آیا خاصیتی برای ایران داشته است؟
فدراسیون فوتبال یا دفاعی از حقوق فوتبال ایران نکرده یا دفاع ضعیفی داشته که AFC به سادگی از باشگاههای ایرانی سلب میزبانی کرده، اما امارات با نرخ بیشتر پرتابههای جنگی، همچنان صلاحیت میزبانی دارد. در شرایطی که اگر بار دیگر جنگی رخ دهد، نه تنها ایران بلکه سایر کشورهای منطقه و از همه بیشتر امارات در خطر قرار میگیرد؛ بنابراین تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا با هیچ عقلانیتی همراه نیست و مدیران فوتبال ایران هم در مقابل به جای دفاع از حقوق کشور، تصمیم گرفتهاند که تابع امر AFC باشند.
سلب میزبانی از ایران، پیش از این هم در موارد مختلفی رخ داده بود. از جمله با قطع روابط دیپلماتیک میان ایران و عربستان که حداقل عقلانیت آن تصمیم این بود که عربستانیها هم از تیمهای ایرانی میزبانی نمیکردند و تمام مسابقات در کشور ثالث برگزار میشد. در مسائل دیگری هم این سلب میزبانی صورت گرفت که به نظر رسید نایب رئیس ایرانی AFC کاری نتوانست برای دفاع از حقوق فوتبال ایران انجام دهد. اتفاقی که انگار در مسیر عادیسازی عدم امنیت در ایران است که با دست فرمان فوتبال پیش میرود.
طبق پیگیریهای تابناک، باشگاههای ایرانی برخلاف بسیاری دیگر از باشگاههای قاره آسیا، اجازه مکاتبه مستقیم با AFC را هم ندارند و فدراسیون فوتبال مکاتبات را انجام میدهد. یعنی حتی استقلال کاری از باشگاهها سلب شده و هرگونه نامهنگاری با کنفدراسیون فوتبال آسیا به صورت مستقیم از سوی فدراسیون فوتبال صورت میگیرد. همین موضوع خود نشانهای از ضعف ساختار است که میتواند منجر به مخدوش شدن برخی مخاطبات براساس سلایق یا روابط برخی اشخاص باشد. از جمله ماجرای معرفی گلگهر سیرجان به AFC به جای چادرملوی اردکان که از سوی هدایت ممبینی صورت گرفته و آب از آب تکان نخورده است.
در این عکس که مهدی تاج در ردیف پایین، نفر چهارم از سمت چپ است، وحید کردانی در ردیف بالایی نفر اول از سمت چپ قرار دارد.
در ماجرای معرفی گلگهر به جای چادرملو برای حضور در لیگ قهرمانان آسیا ۲، تاکنون نه مهدی تاج به عنوان رئیس فدراسیون فوتبال پاسخ روشنی داده و نه هدایت ممبینی به عنوان دبیرکل و متهم ردیف اول، توضیح شفاف و روشنی میدهد یا حتی حاضر است بابت این اشتباه بزرگ از سمت خود استعفا دهد. هدایت ممبینی که به عنوان دبیرکل فدراسیون فوتبال ایران در مقابل ابهامها، هنوز پاسخ نداده چه ارتباطی با وحید کردانی دارد و برخی معتقدند این مدیر ایرانی به عنوان معاون دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آسیا، قدرت تغییر نماینده ایران را داشته، اما اقدامی در این زمینه انجام نداده است و این موضوع هم شاید به برخی روابط خارج از فوتبال مرتبط است.
معاون دبیرکل کنفدراسیون فوتبال آسیا که در سالهای اخیر در ساختار AFC قدرت بالایی گرفته، مدتی هم که مسئولیت کمیته فدراسیونهای عضو این کنفدراسیون را برعهده داشت. گفته میشود کردانی، جلسات مهدی تاج در AFC را هدایت میکرد و نایب رئیس ایرانی AFC از طریق مصطفی که کارمند افغانستانی و فارسیزبان کردانی بود، صحبتهایش را ترجمه میکرد و در جلسات انتقال میداد. تمامی این موارد، نشان دهنده ایجاد برخی روابط تودرتو است که گاهی منجر به تغییر سرنوشت باشگاههای ایرانی و چه بسا منافع فوتبال ایران میشود.
