به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، سیره پیامبر اکرم(ص) تنها مجموعهای از فضائل فردی همچون صداقت، صبر، بخشش و شجاعت نیست؛ بلکه الگویی از حکمرانی اخلاقی و تعامل انسانی است که در آن کرامت انسان، مدارا با دیگران، توجه به محرومان، احترام به گروههای مختلف اجتماعی و پذیرش خطاهای مردم جایگاه ویژهای دارد.
جایگاه کرامت و احترام به انسانها در اخلاقیات پیامبر اکرم (ص)
سیره پیامبر اکرم(ص) جلوهای از اخلاقی است که در آن صداقت و امانتداری، صبر و شکیبایی، گذشت و مهربانی با مردم در کنار شجاعت و استقامت قرار گرفته است؛ مجموعهای از ویژگیها که میتواند تصویری روشن از منش فردی و اجتماعی آن حضرت ارائه دهد.
بنابر روایت شفقنا، در ادامه برخی از این ویژگیها را مرور میکنیم:
پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از زمان جوانی به صدق و امانت معروف و به صبر و شکیبایی و استقامت و کرم و بخشش موصوف بود، در حلم و تواضع نظیر نداشت، در خوش خلقی بی مانند بود «وَإِنَّکَ لَعَلَى خُلُقٍ عَظِیمٍ » (قلم /۴)؛ «به طور حتم، تو اخلاق عظیم و برجسته ای داری». درعفو و گذشت یگانه بود، در مقابل ایذا و سخریه مردم می گفت: «اللهم اغفر لقومی فإنهم لا یعلمون» «پروردگارا! قوم مرا ببخش زیرا آنها نمی دانند».
همیشه خیر خواه و دلسوز مردم و نسبت به مؤمنین رؤف و مهربان بود. «بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ » (توبه / ۱۲۸) . خوش رویی و خوش خویی را از صحابه دریغ نمی داشت و جویای حال آنان می شد. افراد نیک را نزد خود جای می داد، با فضیلت ترین مردم نزد او کسی بود که خیر خواهی او برای مسلمانان معروف بود، و عزیزترین افراد در نظر او کسی بود که مواسات و معاونت و احسان او نسبت به مردم بیشتر بود، در مجلسی نمی نشست و برنمی خاست مگر با یاد خدا، و بیشتر اوقات رو به قبله می نشست، و جای مخصوصی برای خود قرار نمی داد، با مردم چنان معاشرت می فرمود که هرکس را گمان آن بود که گرامی ترین افراد نزد او است، سخن بسیار نمی گفت، وسخن کسی را قطع نمی فرمود مگر آن که باطل گوید، کسی را مذمت نمی کرد، و احدی را سرزنش نمی نمود، لغزش های مردم را تفحص نمی فرمود، خلق عظیمش همگان را فرا گرفته بود، بر سوء ادب غریبان و چادرنشینان صبر می کرد، روی زمین می نشست، با فقرا و مساکین می نشست و با ایشان غذا می خورد، در خوراک و پوشاک بر مردم معمولی، زیادتی نمی کرد، به هرکس می رسید سلام می کرد و ابتدا به مصافحه می نمود، هرگز هم نمی گذاشت کسی در برابر او بایستد، صاحبان علم و صلاح واخلاق حسنه را گرامی می داشت، از همه کس حکیم تر، داناتر، بردبارتر، عادل تر، شجاع تر و مهربان تر بود، پیران را احترام، و خردسالان را عطوفت، وغریبان را رعایت می کرد، حتی الامکان به تنهایی چیزی نمی خورد، هنگامی که رحلت فرمود درهم و دیناری نگذاشت.
شجاعت آن حضرت به حدی بود که امیرالمؤمنین علیه السلام میفرمود: «هرگاه جنگ شدت مییافت به آن حضرت پناه میبردیم».
